Ως γνωστόν η γλώσσα
μας κινδυνεύει με αφανισμό επειδή κάποιες σκοτεινές δυνάμεις συνωμοτούν εναντίον
της…
Η εθνική μας οικονομία έχει γίνει βορά στα νύχια ξένων
κερδοσκόπων από τότε που έγιναν γνωστά τα κοιτάσματα (!) που κρύβει το υπέδαφός
της…
Ο Κίσιγκερ μας έβαλε
στο μάτι γιατί μας ζηλεύει («αυτός ο λαός που ζει εκεί στην Μεσόγειο, ο
Ελληνικός παρορμητικός και ενοχλητικός στα σχέδιά μας πρέπει να πειθαρχήσει
στις επιδιώξεις μας. Αλλά για να επιτευχθεί αυτό πρέπει, πρωτίστως, να πληγεί η
Θρησκεία, η Ιστορία και η Γλώσσα του» κι από τότε βάλθηκε να μας
ξεπαστρέψει.
Μικρή λεπτομέρεια : ο Κίσιγκερ είναι Εβραίος.
Ως γνωστόν μας ψεκάζουν χωρίς να το παίρνουμε είδηση αλλά σε
παρατήρησή μου: « κοίτα, κοίτα τα αεροπλάνα με τη γραμμή μας ψεκάζουν !» απαντά
η αδαής «δε μας ψέκαζαν το καλοκαίρι
καλύτερα που είχαμε και κουνούπια ;». Προφανώς, μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.
Κόκκαλο εγώ !
Είναι δε τόσο πεπεισμένοι οι υποστηρικτές τέτοιων ακραίων απόψεων και
αναπαραγωγείς τέτοιων τερατωδών φημών που στο τέλος , αν και αναπόδεικτες , καταντούν αυταπόδεικτες.
Κάτι σαν αυτοεκπληρούμενες προφητείες . Και άντε να πεισθεί ο Έλληνας ότι , αντί
να αναζητά εξωτερικούς, φανταστικούς ή μη, εχθρούς, οφείλει πρώτα να ψάξει μέσα
του : τα λάθη του, τις ανεπάρκειές του, τις ολιγωρίες του, το συντηρητισμό του.
Το πιο οδυνηρό δε είναι ότι ,αντί όλες αυτές οι αντιλήψεις να εξαφανίζονται
προοδευτικά μαζί με τις γενιές που τις εξέθρεψαν, εμφανίζεται μια νέα γενιά που
(υπό το βάρος και της κρίσης τώρα πια -
αλλά αυτό δεν αποτελεί επαρκή ερμηνεία) εθισμένη στα εύκολα, αντί με τις ιδέες και το σφρίγος της να
παλέψει με πραγματισμό, παραδίδεται στην παραίτηση και την ευκολία των
αφορισμών και των συνθημάτων : φταίνε οι ξένοι, οι Ευρωπαίοι, οι Γερμανοί, οι
μετανάστες (συγγνώμη, οι λαθρομετανάστες …).
Νέα γενιά όμως με τι πρότυπα;
Δε λέω : με τι γνώσεις, γιατί είναι γνωστό τι είδους γνώση
και πώς προσφερόταν (και συνεχίζεται , με χειρότερους όρους) τόσα χρόνια στα
σχολεία.
Τι έβλεπαν λοιπόν οι νέοι που σιωπηρά δρούσε υπονομευτικά
στην προσωπικότητά τους;
Δεν έχουμε λεφτά για ταξιδάκι στο Ροβανιέμι για τα
Χριστούγεννα; Παίρνουμε διακοποδάνειο.
Θέλουμε σπίτι 80 τ.μ. ; Έλα μωρέ, ας αγοράσουμε 150 (χωρίς λεφτά, όπως διαφήμιζαν οι τράπεζες).
Έχουμε ένα αυτοκίνητο; Ναι αλλά , αν θέλουμε να μπούμε στο
κέντρο και δεν κυκλοφορούμε ; Αγοράζουμε και δεύτερο.
Δυσκολεύεται το παιδί στην αριθμητική δημοτικού; Να
φωνάξουμε ένα δάσκαλο στο σπίτι.
Γνώση; Έλα τώρα, γνώση ! Θες να πεινάσεις; Δες το γείτονα πώς
κονόμησε! Εκτός κι αν ο γείτονας σπούδασε στο εξωτερικό , οπότε αλλάζει το
πράγμα : παίρνουμε ένα δανειάκι και στέλνουμε και το δικό μας παιδί έξω. Τι ,
πιο μάγκας είναι αυτός;
Δεν έχουμε φαγητό; Να παραγγείλουμε delivery.
Χάλασε ; Το πετάμε . Αγοράζουμε καινούριο.
Γνωστές καταστάσεις που όλοι βιώσαμε (άλλος λιγότερο, άλλος
περισσότερο), όλοι ενδώσαμε γιατί έτσι μας βόλευε .
Όμως , τα παιδιά ήταν
εκεί. Άκουγαν, έβλεπαν και κατέγραφαν. Και τώρα δικαίως θα ζητήσουν το
λογαριασμό. Όχι με διάλογο αλλά με τη βία.
Το δράμα της μεγαλύτερης γενιάς θα είναι το δράμα της πόρνης
που τη δέρνει ο νταβατζής για να της τα φέρνει. Και κείνη θα τα κερδίζει με το
μόνο τρόπο που ξέρει.
Ας μην απορούμε με
δεξιές και αριστερές πρακτικές φασιστικής βίας. Το βόλεμά τους θέλουν πίσω τα παιδιά, τη μακαριότητά
τους. Την κληρονομιά των προγόνων οι μεν (ως πότε θα μας πληρώνουν κι αυτοί;),
την αμπελοφιλοσοφία του ιδεολογικού καφενείου οι δε.
Κι όλοι μαζί φορτίο στην πλάτη της άλλης Ελλάδας.
Γιατί υπάρχει κι αυτή. Η αφανής.
Η Ελλάδα που εργάζεται σιωπηλά κι αγόγγυστα.
Η Ελλάδα που μορφώνεται.
Η Ελλάδα που καινοτομεί.
Η Ελλάδα που, χωρίς φωνές, φασαρία, φανφάρες, απειλές (το
άδειο βαρέλι κάνει θόρυβο), προσπαθεί να βρει διέξοδο στα αδιέξοδα της
γραφειοκρατίας, της στενομυαλιάς, του ιδεολογικού συντηρητισμού.
Που έχει να αντιπαλέψει με τους δήθεν προοδευτικούς
δημοκράτες που αγωνίζονται , άλλοι στους δρόμους , άλλοι στη βουλή, όχι για το
κοινωνικό συμφέρον και τέτοιες αηδίες αλλά για τα προνόμια και το βόλεμα.
Ο Έλληνας γονιός που στερείται πραγματικά για τη γνώση των παιδιών του, που δίνει πρώτος το
καθημερινό παράδειγμα του αγώνα, που κατευθύνει σωστά και με λογική , όχι με
ηθικοπατριωτικές συμβουλές κουνώντας το δάχτυλο και που μόλις γυρίσει την πλάτη
τις κουρελιάζει.
Ο Έλληνας δάσκαλος
που, κόντρα στη μιζέρια του κλάδου και το βόλεμα της μονιμότητας, δεν
επαναπαύτηκε αλλά προσπάθησε να γίνει με τις δικές του δυνάμεις αποδοτικότερος,
δε βυθίστηκε στην όποια αίγλη του παρελθόντος αλλά αξιοποίησε τα σύγχρονα
δεδομένα.
Ο Έλληνας εργαζόμενος και επιχειρηματίας που πιστεύει ότι με
τη συνέπεια και την εργατικότητα κερδίζει τα προς το ζην, όχι με τη ρεμούλα και
την απάτη.
Που δε μπήκε στο δημόσιο για να πάρει σύνταξη και εφ’άπαξ
την επόμενη μέρα κιόλας (πόσοι άραγε ομολογούν και το πράττουν κιόλας μες στην
αβάσταχτη ελαφρότητά τους ότι θα ήταν ευτυχισμένοι να έπαιρναν τώρα αμέσως
σύνταξη) αλλά για να εργαστεί και να πάρει σύνταξη και εφ’ άπαξ.
Υπάρχει αυτή η Ελλάδα ; Υπάρχει.
Και μάλιστα, ΑΥΤΟΣ είναι ο θεός των Ελλήνων.
Ούτε το ξανθό γένος, ούτε τα πετρέλαια (ο πεινασμένος
πετρέλαια ονειρεύεται), ούτε ο Μεγαλέξανδρος.
«Δλέβνε τα μλάρια, να ζουν τα γμάρια» λένε στο χωριό μου.
Υ.Γ.
Κι εγώ που τα γράφω μέσα σ’ αυτή την κοινωνία ζω, κατέχω
μετοχές της.
Όσες μου αναλογούν.
Π.
Κ. 6/12/12
