6 + 1 μαθήματα διοίκησης

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΡΥΜΙΩΤΗΣ*

Για πολλά χρόνια, ένας από τους σημαντικότερους πελάτες μας στη Δέλτα Πληροφορική ήταν η ΕΛΠΑ. Αυτή, μάλιστα, μας έδωσε και την ιδέα να ασχοληθούμε σαν εταιρεία με την πληροφορική των εκλογών.

ΕΤΙΤ​​ον τελευταίο καιρό περάσαμε δύσκολες μέρες και, αφού είμαστε στη μέση του καλοκαιριού, σκέφτηκα να σας δώσω ένα χαλαρό κείμενο. Είναι γεγονός ότι τα πρώτα 6 μαθήματα διοίκησης κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και ένας καλός παλιός φίλος μού τα έστειλε. Επειδή θεώρησα ότι η αντιγραφή είναι η μεγαλύτερη κολακεία, γι’ αυτό σας τα παραθέτω αυτούσια. Επιπλέον, σας προτρέπω να διαβάσετε το τελευταίο μάθημα γιατί δεν είναι ανέκδοτο αλλά μια αληθινή ιστορία με πολλά μηνύματα.

Μάθημα 1ο: Ενας άνδρας μπαίνει στο μπάνιο μόλις η γυναίκα του έχει κάνει ντους, και το κουδούνι της πόρτας χτυπά. Η γυναίκα του ρίχνει μια πετσέτα επάνω της και τρέχει στην πόρτα. Οταν ανοίγει την πόρτα, βλέπει τον Γιώργο, τον γείτονα. Πριν ανοίξει το στόμα της, ο Γιώργος τής λέει: «Σου δίνω 1.000 ευρώ να βγάλεις την πετσέτα και να με αφήσεις να σου χαϊδέψω τα στήθη σου». Επειτα από λίγη σκέψη η γυναίκα βγάζει την πετσέτα και στέκεται γυμνή μπροστά στον Γιώργο. Αυτός την κοιτάζει για λίγο, τη χαϊδεύει, της δίνει τα 1.000 ευρώ και φεύγει. Η γυναίκα βάζει πάλι την πετσέτα και γυρνάει πίσω στο μπάνιο. Ο άνδρας της τη ρωτάει: «Ποιος ήταν;». «Ηταν ο Γιώργος ο γείτονας», απαντάει αυτή. «Ωραία, λέει ο άνδρας, μήπως είπε τίποτα για τα 1.000 ευρώ που μου χρωστάει;».

Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: Εάν μοιράζεσαι έγκαιρα κρίσιμες πληροφορίες με τους συνεταίρους σου, μπορεί να προλάβεις δυσάρεστες εκπλήξεις.

Μάθημα 2ο: Ενας ιερέας μετέφερε με το αυτοκίνητό του μια νέα καλόγρια. Αυτή σταύρωσε τα πόδια της και φάνηκαν οι καλλίγραμμοι μηροί της. Ο ιερέας έχασε για λίγο τον έλεγχο του αυτοκινήτου και όταν συνήλθε έβαλε το χέρι του πάνω στο γόνατό της. Η καλόγρια είπε: «Πάτερ, θυμήσου τον ψαλμό 129»! Ο ιερέας τράβηξε το χέρι του, αλλά σε λίγο ξαναέπιασε το γόνατο της καλόγριας. Η καλόγρια είπε πάλι: «Πάτερ, θυμήσου τον ψαλμό 129»! Ο ιερέας απήντησε: «Συγγνώμη, αδελφή, αλλά η σάρκα είναι αδύναμη». Οταν έφτασαν στο μοναστήρι των γυναικών, η καλόγρια αναστέναξε βαθιά και έφυγε. Μόλις έφτασε στην εκκλησία, ο ιερέας έτρεξε να βρει τον ψαλμό 129. Ο ψαλμός έλεγε: «Να στοχεύετε πιο ψηλά, εκεί θα βρείτε την αγαλλίαση».

Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: Εάν δεν είσαι καλά πληροφορημένος για την εργασία σου, μπορεί να χάσεις καλές ευκαιρίες.

Μάθημα 3ο: Ενας υπεύθυνος πωλήσεων, ένας υπάλληλος διοίκησης και ο διευθυντής τους πήγαιναν να γευματίσουν όταν βρήκαν μια παλιά γκαζόλαμπα. Την έτριψαν και βγήκε από μέσα ένα Τζίνι. Το Τζίνι είπε: «Θα ικανοποιήσω μια ευχή από τον καθένα σας». «Εγώ πρώτος, εγώ πρώτος!», λέει ο υπάλληλος διοίκησης. «Θέλω να είμαι στις Μπαχάμες, να οδηγώ ένα ταχύπλοο και να μη νοιάζομαι για τίποτα στον κόσμο». Παφ. Και έγινε. «Εγώ μετά, εγώ μετά!», λέει ο υπεύθυνος πωλήσεων. «Θέλω να είμαι στη Χαβάη, χαλαρώνοντας στην παραλία με την προσωπική μου μασέζ και απολαμβάνοντας την αγάπη στη ζωή μου». Παφ. Και έγινε. «ΟΚ, η σειρά σου τώρα», λέει το Τζίνι στον διευθυντή. Ο διευθυντής είπε: «Θέλω αυτούς τους δύο πίσω στο γραφείο μετά το γεύμα».

Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: Πάντα αφήνουμε το αφεντικό να έχει τον πρώτο λόγο.

Μάθημα 4ο: Ενας αετός καθόταν επάνω σε ένα δένδρο χωρίς να κάνει τίποτα. Ενα μικρό κουνέλι βλέπει τον αετό και τον ρωτά: «Μπορώ να κάθομαι σαν και εσένα και να μην κάνω τίποτα;». Ο αετός απάντησε: «Βέβαια, γιατί όχι!». Το κουνέλι λοιπόν κάθισε κάτω στο έδαφος και αναπαυόταν. Ξαφνικά, εμφανίζεται μια αλεπού, ορμάει και τρώει το κουνέλι.

Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: Για να μπορείς να κάθεσαι και να μην κάνεις τίποτα, πρέπει να βρίσκεσαι σε πολύ υψηλή θέση.

Μάθημα 5ο: Μια γαλοπούλα συνομιλούσε με έναν ταύρο. «Θα ήθελα να μπορούσα να ανεβώ στην κορυφή αυτού του δένδρου», είπε η γαλοπούλα, «αλλά δεν έχω δυνάμεις». «Γιατί δεν δοκιμάζεις λίγο από τα περιττώματά μου;», απάντησε ο ταύρος, «είναι πολύ θρεπτικά». Η γαλοπούλα τσίμπησε από έναν σωρό κοπριάς και διαπίστωσε ότι της έδωσε αρκετή δύναμη για να φτάσει το κατώτερο κλαδί του δένδρου. Την άλλη ημέρα, αφού έφαγε περισσότερη κοπριά, έφτασε στο δεύτερο κλαδί. Τελικά ύστερα από τέσσερις νύχτες, η γαλοπούλα με περηφάνια σκαρφάλωσε στην κορυφή του δένδρου. Ομως γρήγορα έγινε αντιληπτή από έναν κτηματία, που την πυροβόλησε και την έριξε κάτω από το δένδρο.

Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: Με σκατά εφόδια, μπορεί να ανεβείς ψηλά, αλλά για πολύ λίγο!

Μάθημα 6ο: Ενα μικρό πουλί πετούσε νότια για να αποφύγει τον χειμώνα. Εκανε πολύ κρύο, το πουλάκι πάγωσε και έπεσε στο έδαφος σε έναν μεγάλο αγρό. Ενώ έτρεμε εκεί, ήρθε μια αγελάδα και κόπρισε επάνω του. Καθώς το παγωμένο πουλάκι ήταν μέσα στον σωρό της κοπριάς, διαπίστωσε ότι ζεστάθηκε. Η κοπριά το ξεπάγωσε. Καθώς λοιπόν ήταν ζεστό και χαρούμενο, άρχισε να κελαηδάει. Μια περαστική γάτα άκουσε το κελάηδημα και έτρεξε να δει από πού προερχόταν. Ακολουθώντας τον ήχο, η γάτα βρήκε το πουλάκι στη στοίβα της κοπριάς και αμέσως το άρπαξε και το έφαγε

Ηθικά διδάγματα της ιστορίας:

(1) Οποιος σε χέζει δεν είναι απαραίτητα εχθρός σου.

(2) Οποιος σε βγάζει από τα σκατά δεν είναι απαραίτητα φίλος σου.

(3) Και όταν είσαι μέσα στα σκατά, είναι καλύτερο να κρατάς το στόμα σου κλειστό.

Μάθημα 7ο: Για πολλά χρόνια ένας από τους σημαντικότερους πελάτες μας στη Δέλτα Πληροφορική ήταν η ΕΛΠΑ. Αυτή μάλιστα μας έδωσε και την ιδέα να ασχοληθούμε ως εταιρεία με την πληροφορική των εκλογών. Οι πρώτες εκλογές που κάναμε ήταν οι αρχαιρεσίες της ΕΛΠΑ, την άνοιξη του 1981. Εκτός από τις εκλογές της ΕΛΠΑ, είχαμε και πολλές άλλες δραστηριότητες με την ΕΛΠΑ. Μεταξύ αυτών είχαμε (για πολλά χρόνια) τη μηχανογραφική εξυπηρέτηση του Ράλλυ Ακρόπολις και της ΟΒΕΛΠΑ. Θυμάστε ποια ήταν η ΟΒΕΛΠΑ; Ηταν η Οδική Βοήθεια της ΕΛΠΑ. Μια μέρα λοιπόν, μου τηλεφωνεί ο Αλέκος Δαρθούφας (τότε πρόεδρος της ΕΛΠΑ) και μου ζητάει να συναντηθούμε. Βρεθήκαμε στο γραφείο του και μου λέει τα έξης: «Για πολλά χρόνια έχουμε μια εξαιρετική συνεργασία και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι από τις υπηρεσίες σας. Δυστυχώς όμως είμαι υποχρεωμένος να διακόψω αυτή τη σχέση γιατί μου έγινε μια πρόταση που είναι αδύνατο να μην την αποδεχθώ. Μια εταιρεία μού πρότεινε να μου εγκαταστήσει ένα σύστημα υπολογιστών και να αναλάβει όλα τα έξοδα για τη λειτουργία του συστήματος της ΟΒΕΛΠΑ». Του απάντησα ότι στην επαγγελματική σταδιοδρομία μου έχω μάθει ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις «κάποιο λάκκο έχει η φάβα» ή ακόμα «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Μου είπε ότι δεν είχε άλλη επιλογή παρά να δεχθεί την πρόταση, διότι το συμβούλιο είχε ήδη εγκρίνει τη «δωρεά» και έτσι χάσαμε τότε έναν πολύ σημαντικό πελάτη.

Πράγματι, η εταιρεία εγκατέστησε ένα σύστημα ΙΒΜ AS/400 στα γραφεία της ΕΛΠΑ και τους προσέφερε δωρεάν όλες τις υπηρεσίες της ΟΒΕΛΠΑ που της παρείχαμε ως εταιρεία. Δυστυχώς (για την ΕΛΠΑ) αυτό δεν κράτησε για πολύ. Οταν η εταιρεία που έδωσε δωρεάν το σύστημα και τις υπηρεσίες απέκτησε πρόσβαση στα αρχεία της ΕΛΠΑ (δηλαδή στο πελατολόγιό της), έφτιαξε τη δική της εταιρεία οδικής βοήθειας και ουσιαστικά «κανιβάλισε» την ΕΛΠΑ. Οπως γνωρίζετε, η ΟΒΕΛΠΑ από τότε ουσιαστικά πέθανε ενώ η άλλη εταιρεία «ζει και βασιλεύει».

Ηθικό δίδαγμα της πραγματικής ιστορίας: There is no free lunch. Οταν κάποιος σου προσφέρει κάτι, φρόντισε να βρεις τι κρύβεται πίσω από την υποτιθέμενη ανιδιοτελή προσφορά!
Καλό καλοκαίρι! Δεν είμαι βέβαιος αν θα συνεχίσω να γράφω από τον Σεπτέμβριο. Νομίζω ότι έχω εξαντλήσει τα θέματά μου.

* O κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.

Το μόνο σοβαρό ερώτημα

 ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΤΙΝΙΔΗΣ*

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 17.05.2015

«Σοσιαλισμός σημαίνει συνεχή πάλη ενάντια σε δυσκολίες που δεν θα υπήρχαν σε άλλο σύστημα.»
(Ουγγρικο ανεκδοτο του 1950)

Το μόνο σοβαρό ερώτημα που μπορεί να θέσει σε δημοψήφισμα η κυβέρνηση είναι εάν θα πρέπει να την αντιμετωπίζουμε με οίκτο ή με βδελυγμία. Δεν πρόκειται μόνο για «δειλία», όπως ήδη χαρακτηρίστηκε το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος, αλλά για εξαχρείωση.

Τα στελέχη της υποσχέθηκαν εξάλειψη της λιτότητας, χιλιάδες προσλήψεων στο Δημόσιο, αυξήσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα και παραμονή στο ευρώ. Πλήθη τούς ψήφισαν με βάση αυτές τις υποσχέσεις. Διαπιστώνουν, τώρα, πως οι εταίροι απαιτούν από αυτούς όσα ακριβώς απαιτούσαν και από τους προηγούμενους, σε συνθήκες που έγιναν πολύ χειρότερες στο μεταξύ. Η υποχώρηση συνεπάγεται την ταπείνωσή τους, η ρήξη την καταστροφή της χώρας. Δεν τους μένει παρά να ταπεινωθούν (εξ ου ο οίκτος) ή να μας καταστρέψουν (εξ ου η βδελυγμία). Ολα τα άλλα είναι υπεκφυγές. Μπορούν να απευθυνθούν σε οιωνοσκόπους, ραβδοσκόπους, αστρολόγους ή στο λείψανο της Αγίας Βαρβάρας, αλλά το δημοψήφισμα πρέπει να το ξεχάσουν.

Από την άλλη μεριά, βέβαια, άνθρωποι που αγορεύουν στα βουλευτικά έδρανα υποστηρίζοντας με πάθος ότι ο καλύτερος διευθυντής ενός σχολείου είναι εκείνος τον οποίο επιλέγουν οι συνάδελφοί του, ότι ο καλύτερος πρύτανης ενός πανεπιστημίου είναι εκείνος που υποστηρίζουν οι φοιτητές ή ότι ένας άριστος μαθητής σε σχολείο με βαριεστημένους δασκάλους και φυγόπονους συμμαθητές θα ακτινοβολήσει τη δική του αριστεία και στους υπόλοιπους (όπως εισηγούνταν η παιδαγωγική του Αντόν Μακαρένκο στις σοβιετικές κολεκτίβες του 1930), πώς να μην προκρίνουν μιαν ισοπεδωτική συλλογικότητα; Η αριστερή βουλησιαρχία συμπίπτει έτσι και με τις διαγωνιστικές εκπομπές στην τηλεόραση, όπου κερδίζει όχι εκείνος που ξέρει ποιο είναι το ψηλότερο βουνό μιας χώρας ή πότε έγινε κάποια μάχη, αλλά ποια είναι η πιο διαδεδομένη αντίληψη περί αυτά.

Ακουγα προχθές έναν υπερήφανο Κρητικό από τους ΑΝΕΛ να δηλώνει, με απερίγραπτη ελαφρότητα, ότι αφού οι άνθρωποι στο καφενείο του χωριού του τον έστειλαν στη Βουλή εμπιστευόμενοι την εντιμότητά του, οφείλει τώρα και αυτός να τους ρωτήσει εάν πρέπει να ψηφίσει συμβιβαστικά ή υπέρ μιας ρήξης, ώστε να τους έχει μαζί του και στη μία και στην άλλη περίπτωση! Παραδόξως, η αστεία υπεκφυγή μοιάζει πιο λογική από εκείνη διαπρεπούς βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο άκουσα να ζητάει τη βοήθεια του Θεού για να αποφανθεί στο ίδιο δίλημμα.

Είναι γνωστό πως όσοι διεκδικούν την εξουσία είναι οι καταλληλότεροι για να την κατακτήσουν και οι χειρότεροι για να την ασκήσουν. Θα πρόσθετα πως όσοι τη διεκδικούν μανιωδώς είναι οι πλέον ακατάλληλοι στην άσκησή της. Και η μανία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ να αναλάβουν την εξουσία ήταν λυσσαλέα. Ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν τους έκανε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενώ κατηγορούσαν ως εξαγορασμένους όποιους θα ψήφιζαν για να προκύψει Πρόεδρος. Δεν μπορεί όμως τώρα, μετά την ανάληψη της εξουσίας, όλη η ηρωική βεβαιότητα περί παροχών να μετατρέπεται σε προτάσεις περί δημοψηφίσματος. Με την κουτοπόνηρη φιλοδοξία, μάλιστα, να έχει κανείς τα πλήθη με το μέρος του, όποια και αν είναι η έκβαση των κινήσεών του.

Υπάρχει στην Αριστερά μακρά παράδοση δυσανεξίας προς κάθε αντίθετη άποψη. Αφού ανέπτυξε τα ειδυλλιακά ιδεώδη της μέσα στον ρομαντισμό του 19ου αιώνα και μέσα σε αντιδραστικότατα καθεστώτα, έμεινε με την εντύπωση πως μόνο ανάλγητοι καπιταλιστές μπορεί να διαφωνούν μαζί της. Εδώ κι έναν αιώνα, όποιος αμφισβητεί την κομματική γραμμή είναι μενσεβίκος, τροτσκιστής, τιτοϊστής, πράκτορας ξένων δυνάμεων, κατάσκοπος, αργυρώνητο κάθαρμα και, συνεπώς, υπεύθυνος για τη μη άνθηση της ιδεώδους κοινωνίας. «Ή μαζί μας ή εναντίον μας», χώρος για δισταγμούς ή περίσκεψη δεν απομένει. Ο Στάλιν δεν αρκέστηκε μετά τον πόλεμο να έχει συμμαχικές κυβερνήσεις σε Πολωνία, Ουγγαρία, Αν. Γερμανία κ.λπ. Ηθελε κράτη-δορυφόρους με κυβερνήσεις μαριονετών. «Ο νέος άνθρωπος του σοσιαλισμού θα πρέπει να σκέπτεται σαν τον Λένιν, να δρα σαν τον Στάλιν και να εργάζεται σαν τον Σταχάνοφ», δήλωνε ο Βάλτερ Ούλμπριχτ, ο ηγέτης της Αν. Γερμανίας από το 1950 ώς το 1971.

Οι δίκες της Μόσχας ή οι ανάλογες δίκες στα ανατολικά κράτη, μεταξύ 1936-39 και 1949-50, δείχνουν καθαρά αυτή την αντίληψη. Οταν ο καπιταλιστικός κόσμος προσφέρει υψηλότερα επίπεδα ζωής κατά μέσο όρο απ’ ό,τι ο σοσιαλιστικός, όταν σε αυτόν τον τελευταίο παρουσιάζονται ελλείψεις φαρμάκων ή τροφίμων και κακές υποδομές, η ιδέα των λάθος επιλογών ή της ανικανότητας δεν περνά από το μυαλό των ηγετικών στελεχών. Για όλα φταίνε κάποιοι άλλοι. Εκεί συναντάται ο αριστερός με τον δεξιό ολοκληρωτισμό: κανείς τους δεν ανέχεται αμφισβήτηση, εναντίωση, αντιπολίτευση.

Το ερώτημα που πηγαίνουν να μας θέσουν, τώρα, είναι εάν ο λαός προτιμά να τον καταδυναστεύουν διάφορες καπιταλιστικές ολιγαρχίες, όπως πράγματι έκαναν τα προηγούμενα χρόνια, ή προτιμά μια Αριστερά που κάποτε θα φέρει τον παράδεισο. Εναν παράδεισο, όμως, μακριά από την Ευρώπη των ατομικών ελευθεριών, του ορθολογισμού και της ανάδειξης των ικανότερων με ισότητα ευκαιριών για όλους, και πιο κοντά στην υποτιθέμενη αλληλεγγύη μα και στον έλεγχο της ανατολίτικης κοινότητας. Το κυρίως ερώτημα, ωστόσο, είναι αυτό που έθετα στην αρχή.

* Ο κ. Πέτρος Μαρτινίδης είναι συγγραφέας.

Έντυπη

Αν αυτό είναι Αριστερά

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ*

 19.07.2015  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Α​​ν αυτό είναι Αριστερά, δεν δέχομαι την ιδιότητα του αριστερού. Εννοώ την κομμουνιστική ή ριζοσπαστική Αριστερά, που ευδοκιμεί παρ’ ημίν, ενώ αδυνατεί να υπάρξει μια σοβαρή, σύγχρονη, ρεαλιστική Αριστερά, δηλαδή σοσιαλδημοκρατική. Η αιτιολογία είναι εξαιρετικά περίπλοκη, αλλά χοντρικά πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στον παρασιτικό χαρακτήρα της οικονομίας μας και στην ανάλογη κοινωνιοδομή, στην υπανάπτυξη, στην ασύστατη παιδεία και τη συνακόλουθη ελληνοφρένειά μας. Στην Ουγκάντα του Αμίν Νταντά, ας πούμε, θα μπορούσε να φυτρώσει ένας σταλινολαφαζανισμός, ποτέ όμως ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός, εμπνευόμενος π.χ. από τις ιδέες του Μπερνστάιν ή του Ρόουλς.

Εδώ και τώρα. Από εδώ πέρασε η ριζοσπαστική Αριστερά και όπως λέει το όνομά της, θέρισε σύρριζα: δεν άφησε όρθια ούτε την ιδιωτική οικονομία, την οποία μισεί βλακωδώς, ούτε την πίστη ούτε την αξιοπρέπεια της χώρας. Ποτέ μια ελληνική κυβέρνηση δεν κατάφερε σε λίγους μόνο μήνες τέτοια καταστροφή, υλική και ηθική. Εννοείται, «βαθιές είναι οι ρίζες». Δεν τα έκαναν όλα μόνοι τους ο Τσιπροκαμμένος και ο Λαφαζανομπαρούφας. Ο λαϊκισμός του παπανδρεϊσμού και της λαϊκής Δεξιάς με την κομμουνιστική Αριστερά συνένοχο έχει σαμποτάρει την πραγματική πρόοδο που λέγεται μεταρρύθμιση, έχει ενισχύσει τον παρασιτισμό και την ανομία. Αλλά ετούτη η Αριστερά, που αναγγέλθηκε ως ελπίδα και ειρηνική επανάσταση, ξεπέρασε κάθε όριο αντιδραστικότητας. Επιμένω: η ελληνική Αριστερά είναι η πρώτη αντιδραστική δύναμη της χώρας, γι’ αυτό και χωρίς ενδοιασμούς συγκυβερνά με τους εθνολαϊκιστές.

Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται, δυστυχώς, πολύ αργά, μετά την καταστροφή. Και διασπασμένος, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ μένει αμετανόητος. Είναι θλιβερό και γελοίο το θέαμα των δακρύων (μου θύμισε την κατάθεση των όπλων μετά τη Βάρκιζα), της συνωμοσιολογίας, της πλήρους ανευθυνότητας και της σχιζοφρένειας. Ομολογούν ότι αναλαμβάνουν μια συμφωνία που εχθρεύονται, που κάλεσαν τον λαό να καταψηφίσει και αμέσως μετά την πρότειναν επιδεινωμένη και ταυτόχρονα την αποδοκιμάζουν και δηλώνουν ότι αδυνατούν να την εφαρμόσουν, αλλά συνεχίζουν... Ούτε ντρέπονται ούτε παραιτούνται ούτε απολογούνται. Ζητούν και τα ρέστα. Εχουν πάντα δίκιο, ως ιδιοκτήτες της αλήθειας: δική τους είναι, ό,τι θέλουν την κάνουν· είναι ιστορική αναγκαιότητα και μαρξιστική διαλεκτική.

Θέλω όμως να σταθώ στον προταίτιο. Τα μίντια, οι λιβανιστάδες, κάποιοι εμβριθείς αναλυτές κοντεύουν να τον κάνουν τραγικό ήρωα και μεγάλο πολιτικό ηγέτη, κάτι σαν Τζουζέπε Μαντσίνι. Με συγχωρείτε. Εγώ δεν είμαι πολιτικός ούτε πολιτικορθοφρονών. Ο κύριος Τσίπρας είναι ο μεγάλος υπεύθυνος για την καταστροφή. Εξαπάτησε τον ελληνικό λαό με το παπατζίδικο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, εκβίασε εκλογές, υπονομεύοντας την εύθραυστη οικονομική ανάπτυξη και τη σχέση μας με την Ε.Ε., έγινε ο εμπνευστής τού «δεν πληρώνω» και της «σεισάχθειας», κήρυξε τη νέα αντίσταση και την ευρωπαϊκή επανάσταση και έμαθε χορό στις αγορές. Και συνέχισε με την πεντάμηνη δήθεν διαπραγμάτευση. Εκεί είναι ο κόμπος. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ομολόγησε ότι έπαιξε πιστεύοντας στην μπλόφα, όχι τη δική του, τη βαρουφάκεια, αλλά τάχα την μπλόφα των άλλων. Στο τέλος τρόμαξε τόσο από το φιάσκο της μπλόφας του, που συνθηκολόγησε και γύρισε πίσω με την «επιτυχία» του.

Οχι! Ο κ. Τσίπρας παραμένει ο Αλέξης ο Τσίπρας! (Η επανάληψη του άρθρου επέχει θέση μορίου ευγενείας στη συριζαίικη αργκώ). Δεν είναι ο νέος πολιτικός. Είναι το γεροντοπαίδι της παρωχημένης Αριστεράς. Αντλεί από την πιο μπαγιάτικη ρητορική της ουτοπίας της και από τα απωθημένα της εμφυλιακής ήττας. Πρόκειται για τη γνωστή ηθική υπεραξίωση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που αυτοαναγορεύεται σε τιμητή των πάντων και ιδιοκτήτη των αξιών, παρά τις παταγώδεις διαψεύδεις και τις συμφορές που έχει επιφέρει παντού, μα παντού στον πλανήτη, όπου δοκιμάστηκε. Η τελευταία είναι αυτή που ζούμε εμείς εδώ.
Θα πει κανείς, ωραία όλα αυτά, τώρα τι γίνεται; Ολοι πίσω από τον Τσίπρα ή χάος και εκλογές; Επαναλαμβάνω: δεν είμαι πολιτικός, δεν δέχομαι το διαχειριστικό δίλημμα. Ως πνευματικός άνθρωπος και αριστερός πολίτης αρνούμαι τη θρησκειοποίηση της πολιτικής. Δεν προσυπογράφω την ετεροδικία μιας χρεοκοπημένης ιδεολογίας και μιας πολιτικής η οποία, εκτός από το εθνικό και κοινωνικό έγκλημα που διαπράττει, χαντακώνει και την ιδέα του σοσιαλισμού, της Αριστεράς αν θέλετε. Θα συντασσόμουν κι εγώ, αν ο κ. Τσίπρας, έστω και τώρα, αργά, ζητούσε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό που εξαπάτησε και από τους πολιτικούς αντιπάλους που συκοφάντησε και ύβρισε. Και αν καλούσε ανυστερόβουλα (παραιτούμενος) σε εθνική ανασύνταξη. Αν φορούσε γραβάτα. Θα συμφωνούσαμε εμείς οι παλιοί αριστεροί, όχι για μας, ούτε καν για τα παιδιά μας, αλλά για τη φουκαριάρα τη μάνα μας.

* Ο κ. Δημήτρης Ραυτόπουλος είναι συγγραφέας.

Καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ενώ κομμουνισμός είναι ακριβώς το αντίστροφο.