Πασκάλ Μπρικνέρ : τροφή για σκέψη

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Η ριζοσπαστικοποίηση του Ισλάμ συμβαδίζει με την έξαρση της εθελοτυφλίας. Δεν θέλουμε να βλέπουμε τίποτα, να ξέρουμε τίποτα, να ακούμε τίποτα. Αυτή η τραγωδία πρέπει να μας ανοίξει τα μάτια», ωρυόταν o Πασκάλ Μπρικνέρ σε συνέντευξή του στη Figaro με αφορμή την επίθεση στα γραφεία του Charlie Hebdo τον Ιανουάριο του 2015. Το τρομοκρατικό χτύπημα στην παρισινή πρωτεύουσα από εξτρεμιστές με θύματα, κυρίως, δημοσιογράφους είχε κλυδωνίσει συθέμελα τους αυτοματισμούς του δυτικού κόσμου.

Εντεκα μήνες μετά το μόνο που φαίνεται να αλλάζει στη συνείδηση και τα timelines των περισσοτέρων είναι τα #hashtags. Από #Je suis Charlie σε #Je suis Paris, ή σκέτο #Paris. Οι εκτελέσεις, οι εκρήξεις, η ομηρία, οι ταυτόχρονες σε έξι σημεία πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις στο κέντρο του Παρισιού θυμίζουν αυγό φιδιού αυτή τη φορά πολύκροκο. Ακριβώς τη στιγμή που αναμενόταν μία στρατηγική υποχώρηση των τζιχαντιστών του ISIS στο Ιράκ και τη Συρία, μετά τα συνδυασμένα χτυπήματα της συμμαχίας υπό τους Αμερικανούς και των Ρώσων. Πρόκειται σαφώς για χτύπημα αντεκδίκησης των ισλαμιστών έπειτα από ένα παρόμοιο χτύπημα στη Βηρυτό.

Ο πρόεδρος Ολάντ την ίδια νύχτα προανήγγειλε, σε τηλεοπτικό διάγγελμα, την κήρυξη όλης της γαλλικής επικράτειας σε κατάσταση ανάγκης, με κλείσιμο των συνόρων –κάτι που είχε να συμβεί δεκαετίες–, σωματικούς ελέγχους και ελέγχους σε αυτοκίνητα παντού, και μετακίνηση στρατιωτικών δυνάμεων μέσα στο πολεοδομικό συγκρότημα του Παρισιού. Για πρώτη φορά, επίσης, οι αρχές ζήτησαν απ’ τους Παριζιάνους να μείνουν στο σπίτι τους εκείνο το βράδυ. Σε λίγες εβδομάδες το Παρίσι πρόκειται να υποδεχθεί τις πολιτικές και διπλωματικές ελίτ όλου του κόσμου στην 21η Συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα (COP 21).

Παρασκευή και 13, προφανώς και επιλέγουν τις ημερομηνίες. Μπορούν όμως τα #hashtags να αποτελούν την απάντηση του σύγχρονου ανθρώπου στην τρομοκρατία; Και το κυριότερο, τι είναι σήμερα αυτή η επινόηση της ψυχανάλυσης, της πολιτικής και της θρησκείας, «ο δυτικός άνθρωπος», θύμα ή θύτης; Το ερώτημα δεν το βαραίνει η όποια απάντηση, αλλά ή ίδια η διάζευξη.

Η αρρώστια του ατομικισμού

Πριν από είκοσι έτη ακριβώς, το 1995, κυκλοφορεί στη Γαλλία «Ο πειρασμός της αθωότητας» από τον Πασκάλ Μπρικνέρ. Ο συγγραφέας της «Μελαγχολικής Δημοκρατίας» προσπαθεί να άρει το πέπλο. «Αποκαλώ αθωότητα αυτή την αρρώστια του ατομικισμού που συνίσταται στο να θέλουμε να αποφεύγουμε τις συνέπειες των πράξεών μας, αυτή την επιδίωξη να απολαμβάνουμε τα προνόμια της ελευθερίας δίχως να υφιστάμεθα καμία από τις δυσχέρειές της. Βρίσκει την έκφρασή της είτε στον παιδισμό είτε στη θυματοποίηση. Στην πρώτη, η αθωότητα πρέπει να νοηθεί σαν μια παρωδία της αμεριμνησίας και της άγνοιας των παιδικών χρόνων. Στη δεύτερη, είναι συνώνυμη με την αγγελικότητα, σηματοδοτεί την απουσία του αισθήματος της ενοχής, την ανικανότητα να διαπράξεις το κακό, και ενσαρκώνεται με τη μορφή του αυτοανακηρυσσόμενου μάρτυρα». «Κανείς δεν θέλει πια να είναι υπεύθυνος, όλοι θέλουν να περνούν για δύσμοιροι, ακόμα και αν δεν υφίστανται καμία ιδιαίτερη δοκιμασία».

«Αυτό που ισχύει για το μεμονωμένο άτομο, ισχύει επίσης και για τις μειονότητες και για τις χώρες παντού στον κόσμο. Οργανώσεις, κράτη με δολοφονικές στρατηγικές, τρομοκρατικές ομάδες κραδαίνουν το λάβαρο του μάρτυρα για να σφάξουν με πλήρη ατιμωρησία, ικανοποιώντας τη βούλησή τους για δύναμη». Ολοι δηλώνουν μάρτυρες, όλοι αισθάνονται εξαιρέσεις.

Ολοι οικειοποιούμαστε τη θυματική ρητορική. Οσο πιο ένοχοι, τόσο πιο δεξιοτέχνες της θυματικής αναστροφής, της στρεψοδικίας. Αυτή η θυματική προπαγάνδα είναι η άλλη όψη της Δημοκρατίας της συγκίνησης.

Εκεί, δηλαδή, όπου υποχωρεί η πολιτική σκέψη και διαδικασία, ο χώρος ανακαταλαμβάνεται από το θυμικό και το συναίσθημα. Η βία του συναισθήματος είναι ακριβώς αυτή: εκβιάζει και αποσπά εκείνο που με κανέναν άλλον τρόπο δεν θα είχε επιτευχθεί.

Ο Μπρικνέρ είχε αφουγκραστεί τον «Λυγμό του λευκού ανθρώπου» από το 1983, ένα θέμα με το οποίο καταπιάνεται ξανά είκοσι χρόνια μετά, το 2006, υπό το βάρος της «Τυραννίας της μετάνοιας». Για τον Μπρικνέρ, η κοσμική, ριζοσπαστική αριστερή παράδοση με πρωτεργάτες τον Μπουρντιέ και τον Φουκό καλλιέργησε ένα αίσθημα απόλυτης ενοχής για τη Δύση. «Οταν η Ευρώπη κοιτιέται στον καθρέφτη που στήνει ενώπιόν της νομίζει ότι βλέπει ένα τέρας». «Δήλωσε ότι είσαι δεξιός και θα είσαι για όλα ένοχος, δήλωσε αριστερός και σου συγχωρούνται τα πάντα». «Από τον υπαρξισμό ώς τον αποδομισμό», γράφει ο Μπρικνέρ, «ολόκληρη η νεωτερική σκέψη αναλώνεται στη μηχανική καταγγελία της Δύσης, υπογραμμίζοντας την υποκρισία, τη βιαιότητα και την ατιμία της».

Ο Γάλλος στοχαστής δεν αποσιωπά τον ιμπεριαλισμό, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο, τον ναζισμό, τον σταλινισμό. Αλλά τονίζει ότι και τα φάρμακα γι’ αυτές τις ασθένειες πάλι ευρωπαϊκά ήταν. «Η Ευρώπη», γράφει, «έχει γεννήσει τέρατα: ταυτόχρονα γέννησε και τις θεωρίες που μας βοηθούν να σκεφτόμαστε και να καταστρέφουμε τα τέρατα».

Αυτό το φάντασμα της ενοχής που πλανάται πάνω από την Ευρώπη δεν αποτελεί παρά μια μεταπλασμένη αυταρέσκεια, ένα μαζοχιστικό σύμπτωμα. Η Ευρώπη κρίνει, συζητά, μέμφεται τον εαυτό της, αλλά μένει άπραγη. Δεν αποδέχεται τον κίνδυνο πως πιθανώς θα λερώσει τα χέρια της. Η ευρωπαϊκή τυραννία της μετάνοιας είναι η νέα ύπουλη μορφή του δυτικού κομφορμισμού.

Ατομα και ομάδες

Ο Μπρικνέρ στις συνεντεύξεις του αναλύει το παράδοξο της πολυπολιτισμικότητας: επιβάλλει την ίση μεταχείριση σε κοινότητες, αλλά δεν την διασφαλίζει για τα άτομα που τις συγκροτούν, αποστερώντας τους έτσι τη δυνατότητα να απελευθερωθούν από τις παραδόσεις τους. Υπάρχει αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομάδων, αλλά καταπίεση του ατόμου. Η πολυπολιτισμικότητα είναι ένας ρατσισμός από την ανάποδη.

«Είναι ο ρατσισμός των αντιρατσιστών. Αλυσοδένει τους ανθρώπους με τις ρίζες τους».

«Οφείλουμε να σεβόμαστε τη θρησκεία, να υπάρχουν ναοί για να προσεύχονται οι πιστοί και σεβασμός σε κάθε διαφορετική θρησκεία. Την ίδια, όμως, στιγμή πρέπει να ισχύει ένας και μοναδικός νόμος που αφορά τα δικαιώματα κάθε πολίτη της χώρας και να διαλύει τις ανισότητες που υπάρχουν στις θρησκευτικές φατρίες. Θα πρέπει να σεβόμαστε όλοι τους ίδιους νόμους, για να μην υπάρχουν διακρίσεις και ανισότητες ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες, ανάμεσα στα αγόρια και τα κορίτσια. Η ιδέα της πολυπολιτισμικότητας, όπως έχει διαδοθεί στη Δύση, μπορεί να απειλήσει ορισμένες δημοκρατικές κατακτήσεις. Θεωρώ ότι πρώτα πρέπει να είσαι Γάλλος και μετά εβραίος, μουσουλμάνος και ό,τι άλλο θέλεις. Η ιθαγένεια πρέπει να προηγείται του θρησκεύματος».

«Αν ένας Γάλλος, Εγγλέζος ή Γερμανός κακοποιήσει τη γυναίκα του θα έρθει αντιμέτωπος με τον νόμο. Αν είναι όμως σουνίτης ή σιίτης μπορεί να μείνει ατιμώρητος;». Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ακραίο προστατευτισμό, πολιτισμικό ναρκισσισμό και εθνοκεντρισμό. Για τον Μπρικνέρ το μέτωπο είναι διπλό. Από την μία, οφείλουμε να προστατεύσουμε τις μειονότητες από τις διακρίσεις εις βάρος τους, από την άλλη πρέπει να προστατεύουμε τα άτομα από πιθανούς εκφοβισμούς των κοινοτήτων στις οποίες ανήκουν.

Ούτε παιδιά ούτε θύματα. Μήτε αθώοι μήτε θύτες. Αυτές είναι οι λογικές κατηγορίες, –τραβηγμένες στα άκρα από τον θρησκευτικό και πολιτικό φονταμενταλισμό–, οι οποίες δεν συνάδουν με τη «δυναμική και την ενέργεια του Διαφωτισμού». O Διαφωτισμός διακήρυξε την κριτική διάθεση του ανθρώπου και το σθένος της υπευθυνότητας, την ανάληψη της ευθύνης. Ο «δυτικός άνθρωπος» οφείλει να «λερώσει» τη σκέψη του και «τα χέρια του». Κι αυτό ενδεχομένως να σημαίνει κάτι περισσότερο από «τιτιβίσματα» και #hashtags ως απάντηση στην τρομοκρατική ιαχή των δραστών «Αλλάχ Ακμπαρ» τη στιγμή των επιθέσεων στο Παρίσι.

Alors, c’est la guerre.

«Nous allons mener le combat, il sera impitoyable». «Θα δώσουμε τη μάχη, και θα είναι αμείλικτη», δήλωσε κοφτά ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Φρανσουά Ολάντ.

Στην Αθήνα

Λίγες ώρες πριν από την προκαθορισμένη εμφάνισή του στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, όπου θα συνομιλούσε με τον δημοσιογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό Γιώργο Αρχιμανδρίτη, ο Γάλλος συγγραφέας συνάντησε Ελληνες δημοσιογράφους που του έθεσαν τις δικές τους ερωτήσεις για τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη. Οι απόψεις του δεν κινήθηκαν σε διαφορετικό μήκος κύματος από τους ήδη εκπεφρασμένους στοχασμούς του. Σταχυολογούμε μερικά από τα λεγόμενά του: «Δεν είναι η ώρα για συναισθηματισμούς, αλλά για αποφασιστικότητα, διαύγεια και ψυχραιμία έναντι του εχθρού», ήταν η πρώτη του τοποθέτηση.

«Αυτήν τη φορά οι τρομοκράτες δεν είχαν να “προσάψουν” κάτι στους ανθρώπους που σκότωσαν, όπως λ.χ. ότι είχαν προσβάλει τον Μωάμεθ, όπως οι σκιτσογράφοι του Charlie Hebdo, ή ότι ήταν Εβραίοι. Η ίδια η ύπαρξή τους ήταν το σκάνδαλο, για τους φανατικούς που ζούσαν το ντελίριό τους». Ερωτηθείς για το θέμα της περιστολής των ελευθεριών εξαιτίας του νέου καθεστώτος της αστυνομοκρατίας, είπε ότι ο στόχος των τρομοκρατών είναι να πιέσουν τις δυτικές δημοκρατίες να αλλάξουν τις αρχές τους και ότι πολλές φορές, προσπαθώντας να προστατεύσεις τη δημοκρατία, στην ουσία την καταστρέφεις. Υπογράμμισε πως ο μόνος τρόπος για να χάσει την ακτινοβολία της η άκρα Δεξιά, είναι οι ίδιες οι δημοκρατικές πολιτείες να πάρουν αυστηρά μέτρα και έτσι θα της στερήσουν την επιχειρηματολογία. Μ. Π.

Απ’ τον «αυριανισμό» στον ολοκληρωτισμό

Αφιερωμένο στο Γιάννη, Σπύρο, Ηλία, Θύμιο, Γιώργο που  κάθε μέρα περιμέναμε (αρχές της δεκαετίας του '80 ) το λεωφορείο των 12.30 στην πλατεία  του χωριού για να αγοράσουμε απ' τον συχωρεμένο το Νικηφόρο την Αυριανή με "μόνο ένα τάλιρο" .
Αφιερωμένο και στο Γιώργο, τον επονομαζόμενο και Γκορμπατσώφ, για τις απίστευτες κόντρες την ίδια εποχή φοιτητές στη Θεσσαλονίκη .

Στη συνέχεια , τουλάχιστον του λόγου μου, ανένηψα. 

 ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/11/2015

Δ​​εν θυμάμαι πότε και ποιος ήταν ο πρώτος που μίλησε για «αυριανισμό». Ποιος δηλαδή ήταν αυτός που μετέφρασε τον τίτλο μιας εφημερίδας σε έναν όρο που σηματοδοτούσε το ήθος μιας ορισμένης κοινωνικής συμπεριφοράς. Δεν ξέρω επίσης, καθότι δεν είμαι ιστορικός, αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο στην Ιστορία. Γιατί ο «αυριανισμός» υπήρξε κάτι διαφορετικό και από τον «κίτρινο Τύπο» και από τα σκανδαλοθηρικά ταμπλόιντ. Ηταν μια ολόκληρη νοοτροπία που ξεκινούσε από την πολιτική και, διά των τριχοειδών αγγείων του δημοσίου βίου, άπλωνε τους τοξικούς χυμούς του ακόμη και στις πιο αφανείς πτυχές της κοινωνίας.

Στη δεκαετία του ’80, όταν ο πασοκισμός βρισκόταν στην κορύφωσή του, η εφημερίδα «Αυριανή» πουλούσε διακόσιες πενήντα χιλιάδες φύλλα ημερησίως και είχε τη δυνατότητα να στείλει στον εισαγγελέα ή να διαπομπεύσει οποιονδήποτε έβαζε στο στόχαστρο. Η δημοφιλία της, αν και είχε να κάνει με την κυριαρχία του Ανδρέα Παπανδρέου και με τον αυτοχαρακτηρισμό της ως «η εφημερίδα που γκρέμισε τον καραμανλισμό» δεν περιοριζόταν στην πολιτική που υποστήριζε. Είχε βρει τον τόνο και είχε καταφέρει να εκφράσει μια νοοτροπία που άγγιζε τα πιο βαθιά στρώματα στο υπέδαφος της συλλογικής ψυχής.

Ποια ήταν τα υλικά της; Κατ’ αρχάς η προφορικότητα. Κείμενα τυπωμένα μεν, γραμμένα δε στον ασθμαίνοντα τόνο του ανθρώπου που προσπαθεί να επιβάλει τη φωνή του στη βαβούρα του καφενείου. Μια προφορικότητα την οποία εξέφραζε η προχειρότητα της εμφάνισης, ένα κασέ σαν κουρελού, σχόλια που εμφανίζονταν ως ειδήσεις, κακοτυπωμένες φωτογραφίες. «Η αλήθεια είναι απλή και όσο πιο ωμή τόσο το καλύτερο» ήταν η θέση που μεταφερόταν στο υποσυνείδητο του αναγνώστη. Μια θέση που συμβάδιζε με τον φθόνο απέναντι στις ελίτ, την απαξίωση της μόρφωσης που ταυτιζόταν με τους κουλτουριάρηδες και την ανάδειξη του «λαού» σε απόλυτο κριτή. Η μετονομασία των πιο συντηρητικών ενστίκτων της ελληνικής κοινωνίας σε πρόοδο.

Ποιος ήταν ο λαός; Μα ακριβώς όποιος δεν ήταν μορφωμένος κι όποιος αισθανόταν αδικημένος. Αν σ’ αυτά τα υλικά προσθέσουμε και την ξενοφοβία, την αποστροφή προς οτιδήποτε δεν εντάσσεται στα όρια του «λαού», του δικού μας εννοείται, τη δαιμονοποίηση της δεξιάς ως υπηρέτη των ελίτ, έχουμε μια επαρκή εικόνα της ψυχής του «αυριανισμού». Το καταγγελτικό ύφος, κοινός χαφιεδισμός, εννοείται ήταν το απαραίτητο όχημα όλων αυτών των υλικών. Η «Αυριανή» υπήρχε για να καταγγέλλει πάντα κάποιον που βρισκόταν απέναντι και να αθωώνει κατά συνέπεια όποιον δεν κατήγγελλε και εαυτήν στον ρόλο του κατήγορου. Ενα έντυπο λαϊκό δικαστήριο. Η ναυαρχίδα του στόλου που αποψίλωσε την ελληνική κοινωνία από την ανάγκη για παιδεία - μια αποψίλωση με καταστροφικά αποτελέσματα στην ίδια την εκπαίδευση.

Ξέρω πως σε πολλούς θα σηκωθούν οι τρίχες της κεφαλής τους, όμως δεν μπορώ να μην επισημάνω πως το έδαφος που υποδέχθηκε τον σπόρο του «αυριανισμού» είχε ήδη γονιμοποιηθεί από τον «μακρυγιαννισμό». Η χολώδης προφορική γραφή του αγωνιστή που έμαθε γράμματα για να εκφράσει τον πόνο του, που αισθανόταν αδικημένος γιατί θεωρούσε πως η πολιτεία δεν τον αντάμειψε ως όφειλε, ο φθόνος απέναντι στον εγγράμματο Μαυροκορδάτο και το μίσος απέναντι στους ξένους, Βαυαρούς ή Φραντσέζους, υπήρξε το κοινωνικό μανιφέστο της προοδευτικής μεταπολίτευσης. Ο χρόνος φθείρει τις αξίες και ο «αυριανισμός» λειτούργησε ως παραφθορά του μακρυγιαννισμού. Αν ήξερε ο Σεφέρης όταν έκανε την περίφημη ομιλία του στο Κάιρο...

Σήμερα η εφημερίδα δεν υπάρχει πια και ελάχιστοι αναφέρονται στον «αυριανισμό». Ισως γιατί δεν είναι πλέον διακριτός, ίσως γιατί έχει επιβληθεί σε όλο το φάσμα του δημόσιου βίου μας. Οι «Αγανακτισμένοι» που υπήρξαν η τελευταία θεαματική εμφάνιση του «αυριανισμού» πέρασαν από την πλατεία στα υπουργεία. Μούντζωναν τη Βουλή, όμως μια χαρά βολεύτηκαν στα έδρανά της. Οι ελίτ ούτως ή άλλως είναι απαξιωμένες, η αριστεία θεωρείται ρετσινιά, η κυβέρνηση κοντά έναν χρόνο τώρα καταγγέλλει, ο υπουργός Παιδείας θέλει να κλείσουν τα ιδιωτικά, η κυβερνητική εκπρόσωπος καταδικάζει την κ. Σαββαΐδου ερήμην της δικαιοσύνης και τον ρόλο της «Αυριανής» τον έχει αναλάβει ο Λαζόπουλος.

Μόνον που στα χρόνια που μας κυβερνούσε ο «αυριανισμός» υπήρχαν ακόμη αντιστάσεις στο εκδικητικό του μένος και τη βουλιμία του για εξουσία. Υπήρχε και το περίφημο «ευρωπαϊκό πλαίσιο» στο οποίο το ΠΑΣΟΚ έμαθε να λειτουργεί χάρη κυρίως σ’ έναν πεφωτισμένο ηγέτη του, τον Κώστα Σημίτη. Σήμερα όμως; Σήμερα που οι δεσμοί μας με την υπόλοιπη Ευρώπη γίνονται όλο και πιο προβληματικοί, σήμερα που οι σχέσεις μας με την πολιτισμένη Δύση συρρικνώνονται στη λογιστική του χρέους; Σήμερα το ψυχολογικό υπόβαθρο που καλλιέργησε τον «αυριανισμό» μεταμορφώνεται σε έναν ολοκληρωτισμό με δημοκρατικά προσχήματα.

Λέμε «ολοκληρωτισμός» και στο μυαλό μας έρχονται τεθωρακισμένα και στρατιωτικές περίπολοι. Δεν σκεφτόμαστε όμως τον έλεγχο των ραδιοτηλεοπτικών μέσων που επιχειρεί ο κ. Παπάς. Ούτε το γεγονός ότι ένας άνθρωπος έπαιζε την Ελλάδα στα ζάρια επί εφτά μήνες, όπως ο κ. Βαρουφάκης, για να ανεβάσει το κασέ του. Εγραφε τις προάλλες ο Στέφανος Κασιμάτης πως η Ελλάδα δεν θα γίνει Βενεζουέλα επειδή δεν έχει Ινδιάνους. Εχει όμως αυριανιστές, κοινωνικά στρώματα που φθονούν την αριστεία σε όλα τα επίπεδα και με την εξουδετέρωση των μεσαίων τάξεων έχουν τη δύναμη να επιβάλουν τον ολοκληρωτισμό τους.

Από εθνοσωτήρας κρατούμενος ο Αρτ. Σώρρας

ΜΑΡΙΛΗ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

• 

Ο κ. Αρτέμης Σώρρας θα ξεχρέωνε για λογαριασμό μας...

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Αυτή είναι η μικρή, πικρή ιστορία της END και όλα δείχνουν πως τελικά δεν θα έχει... happy end. Γιατί η οργάνωση END ή, αν προτιμάτε, η End National Debt ανήκει στον άνθρωπο που τρία χρόνια τώρα βάλθηκε να μας πείσει πως με 600 δισ. δολάρια θα ξεχρεώσει για λογαριασμό του μικρού μας έθνους: τον πασίγνωστο πλέον Αρτέμη Σώρρα.

Αυτή την εβδομάδα, πρώτα πήγε στη Ρόδο να βγάλει λόγο και έταξε 20.000 ευρώ σε όποιον τον ψηφίσει στις επόμενες εκλογές (!) και μετά είδε τους αστυνομικούς να τον πλησιάζουν, όχι για να γραφτούν στις λίστες ψηφοφόρων, αλλά για να δείξουν στον Ελληνα «κροίσο» τι χρώμα έχει το... εσωτερικό του κελιού. Και κάπως έτσι, ό,τι δεν μπόρεσε να κάνουν εδώ και τρία χρόνια η Δικαιοσύνη, το υπουργείο Οικονομικών και τα Μέσα Ενημέρωσης, το έκανε ένας δημοσιογράφος από τη Ρόδο: μήνυσε τον... εθνοσωτήρα επειδή του επιτέθηκε στο Facebook και ο Αρτέμης Σώρρας ξημερώθηκε στο κρατητήριο.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Ο Αρτέμης Σώρρας και τα 600 δισ. με τα οποία θα μας έσωζε μπήκαν στη ζωή μας ένα πρωινό του Σεπτέμβρη του 2012, διά της τηλεοπτικής κερκόπορτας. Ο wannabe ευεργέτης και οι λοιποί εκπρόσωποι της οργάνωσης END ξεκίνησαν διακαναλικό τουρ στην τηλεόραση, με τα στούντιο να τους καλοδέχονται.

Και καθώς οι τηλεθεάσεις ανέβαιναν, μάθαμε πως ο Ελληνοαμερικανός «μεγιστάνας» μπορεί στο γυαλί να μοιάζει με μικρογραφία του Πητ Παπαδάκου, αλλά είχε καταθέσει 600 δισ. υπέρ σωτηρίας του κράτους.

Ατυχώς για τους απανταχού παραμυθόπληκτους, από εκπομπή σε εκπομπή, αυτό ήταν το μόνο σταθερό στοιχείο. Ο κ. Σώρρας άρχισε να γαρνίρει την ιστορία του με την «τράπεζα της Ανατολής» και το «θησαυροφυλάκιο του Καναδά», με το «καταπίστευμα» που τώρα είναι «έτοιμος να ρευστοποιήσει», με τις «μετοχές που είχε στο σεντούκι η γιαγιά μου», με κάτι «αμερικανικά ομόλογα», με «συναλλαγματικές» και βέβαια, με τα «υπόλοιπα 50 δισ. που έχουμε και για την Κύπρο»!

Πέραν της φαιδρής εικόνας, το βασικό πρόβλημα που ανέκυψε ήταν πως ούτε στην Αμερική ούτε στον Καναδά ούτε στην ομογένεια της Νέας Υόρκης δεν είχε κανείς ποτέ ακούσει το όνομα Αρτέμης Σώρρας.

Ο μόνος που ήταν σε όλους γνωστός ήταν από την κουστωδία του ένας γιατρός ονόματι Μ. Λαμπράκης, ο οποίος λάνσαρε εαυτόν ως άλλο θείο απ’ το Σικάγο, τουλάχιστον μέχρι τη μέρα που διαπιστώθηκε πως είχε κάποια προηγούμενα με τον ποινικό κώδικα: ήδη από το 1995 τον είχαν τσακώσει οι Αμερικανοί να φοροδιαφεύγει!

Αλλά ως γνωστόν, όταν κανείς θέλει να πιστέψει... Ετσι, ο βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος, ο εχθρός των γκέι πολιτικών και φίλος των «γερόντων» και των ευχών τους, έφτασε να κάνει επερώτηση στη Βουλή για τα 600 δισ., απαιτώντας «να διερευνήσετε σοβαρά την προσφορά Σώρρα»! Οσο για τον ίδιο τον Σώρρα, όταν τα κανάλια σταμάτησαν να τον καλούν, εκείνος βγήκε σε τουρ: άρχισε να διοργανώνει ομιλίες από την Αθήνα ώς τη Ρόδο και από τη Θεσσαλονίκη ώς τη Χίο για να κάνει κόμμα, να μαζέψει υπογραφές και «να δεχθεί επιτέλους η κυβέρνηση τη χρηματοδότηση».

Κατά τις μαρτυρίες, όταν ο κ. Σώρρας έφτασε στην Πέλλα, κοίταξε με νόημα τους δημοτικούς συμβούλους της Σκύδρας και τους είπε απολύτως σοβαρά: «Λοιπόν... εσάς σας αναλογούν 4 δισ.»! Και στον Δήμο Αμοργού το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα να λάβει τη χρηματοδότηση της END με τη μορφή άτοκου (και αόρατου...) δανείου για τα επόμενα 50 χρόνια...

Οι δημοτικοί άρχοντες, βλέπετε, μάλλον δεν παρακολουθούν την επικαιρότητα. Γιατί νωρίτερα, από τον Αύγουστο του 2013, είχαν έρθει από τις ΗΠΑ τα μαντάτα πως ούτε οι λογαριασμοί Σώρρα είναι υπαρκτοί ούτε και τα χρεόγραφά του έγκυρα.

Ενας πρώην δικηγόρος, ο Σ. Λ. Γουόσνι, τον οποίο είχε διαγράψει ο δικηγορικός σύλλογος της Μασαχουσέτης, βρήκε μια εταιρεία που λεγόταν «United States», της απέδωσε την έκδοση των χρεογράφων και αποφάσισε πως αυτά ενσωματώνουν χρέος των ΗΠΑ έναντι όποιου τα χρησιμοποιεί! Δηλαδή, του Αρτ. Σώρρα, ο οποίος, ως εκ θαύματος, βρέθηκε να διακινεί τα ωραία αυτά χρεόγραφα απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας.

Φυσικά, για όποιον είχε την κοινή λογική ήταν μάλλον περιττές όλες αυτές οι πληροφορίες. Αρκεί αυτό που είπε ένας δήμαρχος αφότου άκουσε τον εθνοσωτήρα να του προξενεύει δισεκατομμύρια: «Βρε παιδιά, αυτού του ανθρώπου του λείπουν τρία δόντια. Τι δισεκατομμύρια μου λέτε πως έχει; Εδώ καλά καλά δεν έχει δόντια!».

Έντυπη