Όπως λέει και ο Στίβεν Χέλερ στην εισαγωγή μιας ακόμα
εξαιρετικής ανθολογίας – με τίτλο Αναπάντεχη
Μυθοπλασία. Αμερικανικά Υπέρμικρα Διηγήματα – αλλά και από τη δική μου
εμπειρία ως συγγραφέας τόσο μικρών διηγημάτων, τα κύρια γνωρίσματα ή μάλλον
προϋποθέσεις, που πρέπει να έχει στο μυαλό του ένας επίδοξος συγγραφέας ή
αναγνώστης είναι «αφενός η μικρή έκταση και αφετέρου ένας σημαντικής διάρκειας
και ισχύος απόηχος». Επομένως, όπως είπαμε και προηγουμένως : Συντομία και
Απόηχος.
Και η Αμερικανίδα συγγραφέας Γκρέις Πέιλι συμπληρώνει : «ένα
διήγημα βρίσκεται πιο κοντά στο ποίημα παρά σε ένα μυθιστόρημα (το έχω πει ένα
εκατομμύριο φορές) και όταν είναι πάρα πολύ σύντομο – 1,5 , 2,5 σελίδες – πρέπει να διαβάζεται σαν ποίημα.
Δηλαδή αργά. Οι αναγνώστες που τους αρέσει να προσπερνούν περιγραφές ή αφηγήσεις
δεν μπορούν να το κάνουν σε μια τρισέλιδη ιστορία»
Απόσπασμα από την παρουσίαση του Βασίλη Μανουσάκη με τίτλο : Εν
είδει προλόγου – Ιστορίες Μπονζάι
Περιοδικό Πλανόδιον 2011
