Μα έτσι εύκολα χάνεται ο ελληνισμός;

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

13.11.2016 : 18:19

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Το δόγμα περί επαπειλούμενου αφελληνισμού και αποχριστιανισμού της Ελλάδας δεν είναι καινούργιο. Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για ένα φάντασμα ή ένα σκιάχτρο που δεν λείπει ποτέ. Απλώς κάθε τόσο, και με ποικίλες αφορμές, η εμφάνισή του είναι εντυπωσιακότερη, περισσότερο εκφοβιστική, και η ρητορική του πολύ μελοδραματικότερη. Δεν νεωτέρισε λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος με την απόφασή του να κηρύξει και αυτός την πεποίθησή του ότι «ο τόπος μας περνάει από στιγμή σε στιγμή στον αφελληνισμό και στον αποχριστιανισμό». Υιοθέτησε έτσι και επικύρωσε με τη σφραγίδα του υψηλού αξιώματός του τις απόψεις της πιο ξενοφοβικής ακροδεξιάς αλλά και των πιο ακραίων στυλοβατών της ιεραρχίας.

Δεν πρέπει, πάντως, να μας διαφεύγει ποτέ πως η ιεραρχία δεν ταυτίζεται με το σύνολο της Εκκλησίας, και αυτή με τη σειρά της δεν αποτελεί το όλον του χριστιανισμού. Υπάρχουν άλλωστε πάντα τα Ευαγγέλια, με λυδία λίθο τα οποία μπορεί κανείς να συμπεράνει πολλά, και μάλλον στενάχωρα, για το μέγεθος του φαρισαϊσμού που διαβρώνει τον χριστιανικό κόσμο, επίσημο και ανεπίσημο, αλλά και για το πόσο συμφωνεί με τον καταστατικό λόγο των ευαγγελιστών, των Αποστόλων και των Πατέρων η εθνικοποίηση του χριστιανισμού. O εκρωσισμός του για παράδειγμα, ο εξελληνισμός ή ο εκσερβισμός του, έκδηλοι όλοι τους και έκδηλα αλλοτριωτικοί και μειωτικοί ενός οικουμενικού αγγέλματος. Αν βέβαια εξακολουθούμε να έχουμε κατά νου και το πνεύμα και το γράμμα των ιδρυτικών Γραφών και συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι μας δεσμεύουν.

Δεν πρέπει επίσης να κλειδώνουμε έξω από τις σκέψεις μας (από τα αισθήματά μας μάλλον) την Ιστορία, και να καταλήγουμε να θεωρούμε ταυτόσημα και ισοδύναμα τα μεγέθη Ελληνισμός και Χριστιανισμός. Διαπλέκονται σφιχτά, αλληλοεπηρεάζονται καθοριστικά και συνυπάρχουν, έπειτα από μια περιπετειώδη πορεία δύο χιλιετιών, στη διάρκεια των οποίων δεν έλειψε και η σφοδρή μεταξύ τους αντιπαλότητα. Μολαταύτα η πολλαχόθεν προβαλλόμενη εξίσωση Ελληνισμός = Χριστιανισμός δεν ισχύει. Και φυσικά πολύ λιγότερες πιθανότητες να ισχύει έχει η επίσης συστηματικά προβαλλόμενη εξίσωση Ορθοδοξία = Ελληνισμός. Γι’ αυτήν δεν είναι ανάγκη να ρωτήσουμε τη Μεγάλη Ιστορία. Πειστικές απαντήσεις μπορεί να μας προσφέρει και η καθημερινή μικροϊστορία. Εκτός πια κι αν στο περιβάλλον μας τυχαίνει να μην υπάρχει, σαν γνώριμος ή καλός φίλος, ούτε ένας καθολικός Ελληνας ή Εβραίος Ελληνας ή άθρησκος Ελληνας. Για να μη μιλήσουμε για τους Ρομά Ελληνες και τους μουσουλμάνους Ελληνες.

Στα κατά καιρούς επεισόδια, σαν εμπνευστές του φοβερού σχεδίου που έχει στόχο του τον αφελληνισμό και τον αποχριστιανισμό μας έχουν καταγγελθεί πολλοί. O Τζορτζ Σόρος, για παράδειγμα, οι καταχθόνιοι σιωνιστές, οι Βρυξέλλες, η τρόικα, ακόμα και οι πρόσφυγες, που είναι λέει όργανα (μίσθαρνα, τι άλλο) στην υπηρεσία της Σαουδικής Αραβίας ή των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, με σκοπό τον σταδιακό εξισλαμισμό της Ελλάδας. Πρωτίστως δε έχει κατηγορηθεί ο Χένρι Κίσινγκερ. Οι «ανθελληνικές» δηλώσεις του, τω καιρώ εκείνω της παντοδυναμίας του, χρησιμοποιούνται μονότονα σαν ακράδαντο τεκμήριο της εναντίον μας συνωμοσίας, μολονότι έχουν ένα αθεράπευτο εγγενές πρόβλημα: δεν έγιναν ποτέ. Βεβαίως, το ότι δεν έγιναν, δεν μας εμποδίζει να τις μνημονεύουμε πάλι και πάλι σαν να έγιναν. Ούτε ο Μπιλ Γκέιτς προέτρεψε ποτέ τους επιτελείς των εταιρειών του να μάθουν ελληνικά, και μάλιστα αρχαία, γιατί τάχα είναι η γλώσσα που ενισχύει την ηγετική ικανότητα των ανθρώπων. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να τσιτάρουμε μετά μανίας και αλαζονείας τη μηδέποτε υπάρξασα προτροπή του σαν απόδειξη της γλωσσικής μας ανωτερότητας.

Στην τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα ο «κίνδυνος αφελληνισμού» είχε όνομα: Αλβανοί. Εκείνοι οι Αλβανοί που «δεν θα γίνουν Ελληνες ποτέ». Και όμως. Αρκετοί από αυτούς έγιναν. Και ακόμα περισσότερο τα παιδιά τους, που εδώ γεννήθηκαν κι εδώ πήγαν σχολείο, και τα ελληνικά μιλούν σαν πρώτη γλώσσα τους. Νοθεύτηκε άραγε η ελληνικότητα από τους νέους φορείς της, που την επιλέγουν και δεν τη βρίσκουν έτοιμη στην κούνια τους; Ενδεχόμενη καταφατική απάντηση θα σήμαινε ότι και αρκετοί από τους πιο σπουδαίους καπετάνιους του ’21 ήταν μειωμένης ελληνικότητας, σαν Αρβανίτες.

«Σοβαρότατο πρόβλημα αφελληνισμού και αποχριστιανισμού μας» ανέκυψε και πάνω στο μιλένιουμ, επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη και με υπουργό Δικαιοσύνης τον Μιχάλη Σταθόπουλο. Η απαλοιφή τού «Χ.Ο.» από τα νέα δελτία αστυνομικής ταυτότητας είχε εκληφθεί σαν κήρυξη πολέμου κατά της Ορθοδοξίας («άρα και κατά του ελληνισμού», σύμφωνα με το εξισωτικό δόγμα) από όλους όσοι θεωρούν την πίστη υπόθεση μιας δήλωσης, μιας εγγραφής, της υποκρισίας εν γένει. Στις «λαοσυνάξεις» της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης το κυρίαρχο σύνθημα διαβεβαίωνε ότι «Ελλάδα σημαίνει Ορθοδοξία», ενώ ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, πρωταγωνιστής σε μια πράξη άμετρη και απερίσκεπτη, ύψωσε στο Σύνταγμα το λάβαρο της Επανάστασης του 1821· ύψωσε δηλαδή το λάβαρο όλων των Ελλήνων εναντίον των μισών (πάνω-κάτω) Ελλήνων. Το είχε φέρει στην Αθήνα, σαν να ’ταν ιδιοκτησία του, ο μητροπολίτης Καλαβρύτων. Ο Αμβρόσιος δηλαδή. Καθοριστικός συνδιαμορφωτής και σήμερα των άκρως συντηρητικών απόψεων της Εκκλησίας. Αθανάσιος Λενής είναι το κατά κόσμον όνομα του αγίου Καλαβρύτων. Και θυμάμαι εδώ, συνειρμικά, από τον καιρό που καταβροχθίζαμε τόμους και τόμους για την Αντίσταση, την ατάκα που έλεγε συνεχώς κάποιος στα βουνά, Λενής το επώνυμο, του ΕΔΕΣ μάλλον ή της ΕΚΚΑ 5/42: «Ενας Λένιν έφτιαξε τον κομμουνισμό, ένας Λενής θα τον ξεπαστρέψει». Ζαβολιάρες συμπτώσεις.

Ούτε νιώθουν ούτε και είναι λιγότερο χριστιανοί ορθόδοξοι (άρα και λιγότερο Ελληνες, σύμφωνα με το πανίσχυρο δόγμα) όσοι έχουν ταυτότητα δίχως τον προσδιορισμό «Χ.Ο.», δηλαδή όλοι μας. Αλίμονο άλλωστε αν το φρόνημα ήταν σκέτο ντύμα, που το φοράς ή το βγάζεις κατά περίσταση. Φαίνεται όμως ότι οι ποιμένες μας κρίνουν πως ούτε η ελληνικότητα των Ελλήνων είναι γερή και βαθιά ριζωμένη ούτε η θρησκευτική τους πίστη ανθεκτική. Γι’ αυτό και, όπως εντελώς αστόχαστα υποθέτουν, το ποίμνιο κινδυνεύει να εξισλαμιστεί, και μάλιστα από τους πρόσφυγες, που τους αντιμετωπίζουν σαν δούρειους ίππους του Ισλάμ. Μέσα στην αγωνία τους να κινδυνολογήσουν, καταντούν να θεωρούν την ελληνικότητα πανεύκολα αλλοιώσιμη, την πίστη ρηχότατη και τον ελληνισμό ετοιμόρροπο. Και δεν νιώθουν ότι έτσι μειώνουν και προσβάλλουν τους ανθρώπους αυτής της χώρας.

Σβήσε τους μύθους τους στην Ελλάδα...

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

 17.04.2016

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

​Δ​εν ξεχνιέται εύκολα η καμπάνια για την προώθηση του τουρισμού με το σλόγκαν «Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα» – και αγγλιστί «Live your myth in Greece». Και δεν ξεχνιέται επειδή, πλην των άλλων, ήταν αχρείαστη, μια περιττή σπατάλη. Είχε άραγε ανάγκη διαφημιστικής ενίσχυσης η εικόνα της Ελλάδας το φθινόπωρο του 2004, πριν καλά καλά λήξει το «χρυσό καλοκαίρι» μας, με το Euro και προπάντων με τους Ολυμπιακούς, που είχαν φέρει τη χώρα στο κέντρο της παγκόσμιας προσοχής, όπως έλεγαν οι ίδιοι οι ολυμπιακόφρονες; Χρειάζονταν ειδικά τηλεοπτικά σποτ (μια γοργόνα που αναδυόταν μέσα από αρχαιοελληνικό ναό) και ακριβές καταχωρίσεις στα έντυπα 28 χωρών, όταν η Ελλάδα μοιραζόταν ακόμα με το οικουμενικό κοινό τον κολακευτικό μύθο των «Ολυμπιακών στην κοιτίδα τους, των καλύτερων Ολυμπιακών της σύγχρονης εποχής»;

Βρισκόμασταν όμως στην εποχή των εντατικά καλλιεργούμενων ψευδαισθήσεων και της απεριόριστης γαλαντομίας. Η σκυτάλη του φενακισμού και της εθνικής αυταπάτης (τα μαυσωλεία της φθείρονται στην παραλία του Φαλήρου, τσιμεντένια σκέλεθρα που χρησιμοποιούνται πέντε φορές τον χρόνο) πέρασε δίχως πρόβλημα από την «ισχυρή Ελλάδα» στην «ολυμπιακή Ελλάδα». Τώρα πληρώνουμε. Από το ένα μνημόνιο στο άλλο. Και τώρα οι υπεύθυνοι δηλώνουν αθώοι του αίματος και του κρίματος.

Απολύτως ταιριαστό λοιπόν τω καιρώ εκείνω το «Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα». Απέδιδε πιστά το πνεύμα της εποχής. Και επιπλέον εναρμονιζόταν με τη φιλολογική και γενικότερα τη διανοητική ιστορία ενός τόπου κατ’ εξοχήν μυθογόνου. Εξαιρετική η αρχαιοελληνική μυθολογία, ρίχνει φως σε πολλές σκοτεινές περιοχές του ανθρώπινου μυαλού, όχι πάντα με τον τρόπο του Φρόιντ. Πρωτοπόρο το αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα, με τα «Εφεσιακά» του Ξενοφώντα του Εφέσιου, το «Κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα» του Αχιλλέα Τάτιου, τα «Αιθιοπικά» του Ηλιόδωρου κ.λπ., και ελκυστικές οι πρώτες δοκιμές διαστημικής μυθιστορηματικής φαντασίας από τον Λουκιανό. Και με τη δική τους σημασία για την εξέλιξη της νεότερης λογοτεχνίας μας, επώνυμης και ανώνυμης, οι μεσοβυζαντινές ερωτικές μυθιστορίες, «Καλλίμαχος και Χρυσορρόη», «Βέλθανδρος και Χρυσάντζα» κ.λπ.

Μυθοπλαστικός λοιπόν ο τόπος μας, αν μάλιστα μετρήσουμε και τους σύγχρονους αστικούς μύθους (τον μύθο του περιούσιου λαού λ.χ.), που αποτελούν συστατικό της κουλτούρας μας. Κι ένας μύθος ο ίδιος. Αυτά όμως αφορούν εμάς. Και τους τουρίστες μας. Οχι τους πρόσφυγες. Οι πρόσφυγες δεν έρχονται εδώ ούτε σαν επενδυτές (αυτό το υπέθεσε ένας μυθοποιός υπουργός) ούτε σαν τουρίστες. Δεν έρχονται «για να ζήσουν το μύθο τους», αλλά επειδή η Ελλάδα είναι ένας προσωρινός σταθμός σε μιαν οδύσσεια που για πολλούς έχει το τέλος τραγωδίας. Βρίσκουν καλοσύνη εδώ. Οχι απ’ όλους. Δεν λείπουν κι εκείνοι που τους εχθρεύονται ή τους εκμεταλλεύονται σκαιά. Δεν είμαστε άγιοι μέχρις ενός. Ούτε γονιδιακά φιλόξενοι και αντιρατσιστές, όπως επιμένει ένας άλλος μύθος. Από πάστα ανθρώπου είμαστε καμωμένοι. Και τίποτε το ανθρώπινο δεν μας είναι ξένο. Καλό ή κακό.

Ούτε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι όλοι τους άγιοι. Διαφορετικές οι φυλές τους, διαφορετική η γλώσσα, η κουλτούρα, η θρησκεία ή το δόγμα, υψώνουν ανάμεσά τους τείχη, άλλα από τα ευρωπαϊκά τείχη που τους χωρίζουν από το όνειρό τους. Αν όμως θέλουμε να είμαστε στοιχειωδώς ειλικρινείς, δεν μπορεί παρά να σκεφτούμε πως οι σποραδικές έριδες στους κόλπους τους δεν είναι περισσότερες από τις έριδες που θα ξεσπούσαν αν είχαμε επί πέντε ή δέκα εβδομάδες πέντε ή δέκα χιλιάδες Ευρωπαίους (Αγγλους, Γάλλους, Ελληνες, Γερμανούς, Ούγγρους) να συμβιώνουν σε άθλιες συνθήκες. Να μετρούν τις κενές ημέρες τους απολύτως εξαρτημένοι, απολύτως αδειασμένοι, χωρίς να περνάει τίποτε από το χέρι τους όσον αφορά την ίδια τους τη μοίρα. Και χωρίς ορατή ελπίδα πως η βασανιστική εκκρεμότητά τους θα λήξει.

Μολαταύτα, οι μυθοπαραγωγοί (δημοσιογραφούντες και πολιτικοί, της κατηγορίας των οψιμότατων «αντιλαϊκιστών») έχουν πιάσει από καιρό δουλειά – όπως άλλωστε συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Κατασκευάζουν μυθεύματα, χαλκεύουν πληροφορίες και διαστρεβλώνουν ειδήσεις για να πλήξουν τους πρόσφυγες. Να τους κατασυκοφαντήσουν. Να τους παραστήσουν όλους, και τα μωρά τους ακόμα, σαν φανατικούς ανθέλληνες και μανιακούς αντιχριστιανούς. Και να τους παραδώσουν έτσι στην περιφρόνηση, στο μίσος και στην εκδικητικότητα των πιο ευερέθιστων ημεδαπών ή των περισσότερο εξοικειωμένων ιδεολογικά με τον σωβινισμό και τον ρατσισμό. Τους μύθους αυτούς τους διακινούν από τηλεοπτικές εκπομπές που παριστάνουν τις ανάλαφρες και από άλλες που παριστάνουν τις σοβαρές και μυαλωμένες. Από εφημερίδες ελαφρά ή βαθιά κίτρινες, που σκορπούν δηλητήριο με τα πρωτοσέλιδά τους, αλλά και από τύποις σοβαρότερες. Και προπάντων από αμέτρητες πηγές μαυρίλας στο Διαδίκτυο – σάιτ, μπλογκ, τουίτερ, φέισμπουκ.

Εχουμε ακούσει λοιπόν κι έχουμε διαβάσει τον μύθο πως «αυτοί οι τύποι», οι Ασιάτες γενικά, «το ’χουν στο αίμα τους να βιάζουν» – εξ ου και ο «βιασμός» ενός κοριτσιού στην Ειδομένη, που συνέχισαν να τον πλασάρουν σαν βιασμό μέρες αφότου οι γονείς του διέψευσαν ότι συνέβη κάτι τέτοιο. Εχουμε ακούσει τον μύθο πως δεν αγαπούν ιδιαίτερα τα παιδιά τους, γι’ αυτό ενίοτε τα εκτοξεύουν, υποτίθεται, δίκην σφαίρας.

Εχουμε διαβάσει ότι απαίτησαν να πάψει να χτυπάει η καμπάνα μιας εκκλησίας, ότι κατέβασαν εικόνες από ναούς και σε άλλους άφησαν περιττώματα. Τα διέψευσαν όλα αυτά δήμαρχοι και ιεράρχες, πλην ο μύλος του ρατσισμού συνέχισε να τα αλέθει, αδιάφορος για τη μαρτυρημένη πραγματικότητα. Μήπως άλλωστε δεν συνέχισαν να παίζουν με την «εκφωνήτρια της ΕΡΤ που φόρεσε μαντίλα για να πει τις ειδήσεις στα αραβικά», παρότι όλοι έβλεπαν να τις λέει Σύρος δημοσιογράφος;

Τον χάρτη της αντιπροσφυγικής μυθολογίας μπορεί να τον δει κανείς στο Ιντερνετ, όπως τον δημιούργησαν οι υπεύθυνοι της σελίδας Refugees Mythbusters gr., παρακινημένοι από ανάλογο γερμανικό εγχείρημα. Ο πιο φρέσκος μύθος; Στη Χίο, λέει, ένας πρόσφυγας επιχείρησε να κατεβάσει την ελληνική σημαία από τον ιστό της. Χοντρό το ψέμα, το καταγγέλλουν με το όνομά τους 13 Χιώτες δημοσιογράφοι και εικονολήπτες:

«Ανέβηκε πρόσφυγας στον ιστό, όπως και άλλοι τις προηγούμενες μέρες, που τίμησαν με τον δικό τους τρόπο τις σημαίες, ελληνική και ευρωπαϊκή, ακουμπώντας πάνω τους το μέτωπό τους και φιλώντας τες». Και; Θα πάψουν να εμπορεύονται επικίνδυνα ψέματα οι προβοκάτορες; Αυτό κι αν είναι μύθος.