Ενα γέλιο θα τους θάψει

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Καθημερινή

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:AΠOΓPAΦEΣ

Μια λαμπάδα ίση με το μπόι του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ανάβει κάθε πρωί η κυβέρνηση. Κι αυτό, διότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει τα αυτονόητα να μοιάζουν επαναστατικά και επιμένει να παρουσιάζει τα παράλογα ως λογικά, ενώ οι πολίτες τους έχουν πάρει πια χαμπάρι.

Προχθές τα ξημερώματα, ο Δήμος Αθηναίων απομάκρυνε ένα βρώμικο κοντέινερ που βρισκόταν χρόνια στην καρδιά της πλατείας Εξαρχείων. Τι πιο λογικό και μπράβο στον κ. Κώστα Μπακογιάννη που ως δήμαρχος έκανε τη δουλειά του. Ο διαδικτυακός βραχίονας του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, το έριξε στον σαρκασμό: «Σε... ζωντανή μετάδοση από τον ΣΚΑΪ, Δήμος Αθηναίων και αστυνομία απομάκρυναν το πρωί της Παρασκευής το... κοντέινερ που είχαν βάλει αντιεξουσιαστές στην πλατεία Εξαρχείων σε μια κίνηση τότε επανοικειοποίησης του χώρου από τους εμπόρους ναρκωτικών» («Τάξις και θέαμα», left.gr 20.9.2019). Πώς ακριβώς το κοντέινερ –το οποίο παρανόμως είχε τοποθετηθεί εκεί το 2017– «αποοικειοποίησε» τον χώρο από τους εμπόρους ναρκωτικών είναι άγνωστο. Δεν έμενε χώρος να πουλάνε επειδή καταλάμβανε πέντε τετραγωνικά;

Τρόμαζαν οι έμποροι από τα άσχημα γκράφιτι στα μεταλλικά τοιχώματά του; Αβυσσος η σκέψη της «Προόδου».

Από την άλλη, έχουμε τον κ. Γιώργο Κατρούγκαλο που επιδίδεται και πάλι σε περίτεχνες νομικές θεωρίες, σαν εκείνες που ξεφούρνιζε την περίοδο των Αγανακτισμένων για να δικαιολογήσει τη βία κατά των πολιτικών· βία την οποία τελικώς τη λούστηκαν ο ίδιος και το κόμμα του.

Συνεχίζοντας τη βαθιά νομική του σκέψη (είναι και κοτζάμ καθηγητής του Δημοκρίτειου) ο τέως υπουργός ανέφερε: «Το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν στοιχεία για την υπόθεση Novartis που να εμπλέκουν πολιτικούς, δεν σημαίνει ότι οι πολιτικοί είναι αθώοι. Πολλές φορές υποθέσεις διερευνώνται και δεν βρίσκονται στοιχεία γιατί τα στοιχεία είναι καλυμμένα. Αυτό θα μπορούσε να είχε συμβεί και σε αυτή την περίπτωση και δεν το αποκλείω. (...) Θυμόσαστε ότι ο Αλ Καπόνε πήγε φυλακή, όχι για αυτά που έχει κάνει, αλλά για φοροδιαφυγή» (Επικοινωνία 94fm, 19.9.2019). Επομένως, κάθε μελλοντικός αγανακτισμένος θα μπορεί να ξεφωνίσει τον κ. Κατρούγκαλο ότι «έχει κλέψει τον δημόσιο κορβανά. Το γεγονός ότι δεν βρίσκονται στοιχεία δεν σημαίνει ότι είναι αθώος. Πολλές υποθέσεις κατάχρησης δημοσίου χρήματος διερευνήθηκαν και δεν βρίσκονται στοιχεία γιατί τα στοιχεία είναι καλυμμένα. Αυτό θα μπορούσε να είχε συμβεί και σε αυτήν την περίπτωση και δεν το αποκλείω...».

Κάποιοι αποδίδουν την τρικυμία στο κρανίο του ΣΥΡΙΖΑ σε κάποιου είδους μετατραυματικού στρες μετά τις εκλογές του Ιουλίου. «Εχασαν και τώρα προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους...», είναι και «η προσπάθεια μετάλλαξης από ριζοσπαστικό κόμμα σε Σοσιαλδημοκρατικό...» και λοιπές δικαιολογίες. Η αλήθεια είναι ότι η αριστερή ανοησία ήταν χαρακτηριστικό του κόμματος από την εποχή που βρισκόταν στο 3%. Καφενειακού τύπου αρλούμπες, τσιτάτα διανοητών χωρίς γνώση του έργου τους, ρητορικός εναγκαλισμός κάθε διαταραγμένου που «πολεμούσε το σύστημα», και φρουλπ τα φρέντο στην πλατεία Εξαρχείων. Απλώς, τότε υπήρχε ο σεβασμός για τη διωγμένη από το μετεμφυλιακό κράτος Αριστερά, συν ο μύθος ότι η εγγραμματοσύνη είναι κληρονομική και επειδή η προηγούμενη Αριστερά ήξερε γράμματα, θα έπρεπε να ξέρει κι αυτή.

Αυτή η κληρονομιά της τίμιας πλην εγγράμματης Αριστεράς φαγώθηκε από τους επιγόνους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Τώρα απομένει ο γέλωτας για τις περίτεχνες ανοησίες των στελεχών και των δημοσιογραφικών τους οργάνων. Και όπως έλεγαν οι παλιοί αναρχικοί «ένα γέλιο θα τους θάψει...».

Αχθος αρούρης

 ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 05.05.2019 : 21:01

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΦAΛHPEYΣ

Του τηλεφώνησε για το παιδί, τον πρωτότοκο. Ψάχνει για δουλειά. Eχει ανάγκη από δουλειά! Στην οικογένειά τους έχουν πέντε παιδιά –ζωή να ’χουν–, το γνωρίζει αυτό ο βουλευτής, τον ψηφίζουν χρόνια, γι’ αυτό και τώρα η μητέρα καταφεύγει σ’ εκείνον για να βρει δουλειά στον μεγάλο. Ξέρετε πώς εκτοξεύονται τα έξοδα στο ταβάνι όσο μεγαλώνουν τα παιδιά. Με πέντε παιδιά, λοιπόν, και ένα μισθό είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, ο μεγάλος πρέπει να δουλέψει. Δεν έχει τίποτε αξιόλογες σπουδές, το σχολείο τελείωσε, ξεμπέρδεψε και με το στρατιωτικό του. Oμως θέλει να βρει δουλειά και το προσπαθεί. Μάλιστα, όπως είπε τόσο γλαφυρά η μητέρα του, προκειμένου το παιδί να βρει δουλειά αναγκάστηκε (sic) να πάρει επαγγελματικό δίπλωμα οδηγού γ΄ κατηγορίας. (Μιλούμε, δηλαδή, για τέτοιες θυσίες! Γιατί το δίπλωμα οδήγησης δεν το κατεβάζεις από το Iντερνετ και το τυπώνεις. Πρέπει να πας αυτοπροσώπως εκεί όπου σου ορίζουν και να δώσεις εξετάσεις. Είναι μπελάς, εν ολίγοις...)

Ο βουλευτής τα έβαλε κάτω και ύστερα από λίγο τηλεφώνησε σε ένα φίλο του επιχειρηματία – σημειωτέον, επιτυχημένο επιχειρηματία και άξιο άνθρωπο, που δουλεύει ακατάπαυστα και έχει ξεχάσει τι σημαίνει διακοπές. Ανέλπιστη τύχη, διότι συνέβη ο επιχειρηματίας να ψάχνει για προσωπικό οδηγό και αφού το συγκεκριμένο παιδί το συστήνει ο φίλος του, τον οποίον τόσο πολύ εκτιμά και υπολήπτεται, γιατί να μην το δει; Ευχαρίστως να περάσει από το γραφείο στις 7 το βράδυ, όταν χαλαρώνει κάπως η ένταση της μέρας. (Ξέχασα να σας έχω πει ότι αυτά όλα συμβαίνουν νωρίς το μεσημέρι της Παρασκευής.) Αμέσως ο βουλευτής, πασίχαρος, καλεί στο τηλέφωνο τη μητέρα του παιδιού να της πει τα καλά νέα, ώστε εκείνη να ειδοποιήσει τον γιο της. Το ραντεβού είναι για τις 7 το ίδιο βράδυ και, αν όλα πάνε καλά, από Δευτέρα πιάνει δουλειά.

Δεν πήγαν όλα καλά, όμως. Ο νεαρός είχε φύγει για τριήμερο σε γειτονική πόλη με ωραίες παραλίες. Είναι δύο ώρες δρόμος με το αυτοκίνητο, αν πάρεις τον καινούργιο δρόμο. Αλλά δύο να πας κι άλλες δύο να γυρίσεις, δεν γίνεται να το κάνουμε από Δευτέρα; Αυτά είπε στη μητέρα του κι εκείνη τα είπε στον βουλευτή. Ο τελευταίος νόμισε προς στιγμήν ότι τον δουλεύουν: «Μα καλά», διαμαρτυρήθηκε, «δεν μπορεί να τον πάρει ο πατέρας του και να του πει να τσακιστεί να γυρίσει πίσω αμέσως;». Και η μαμά, πάντα με απεριόριστη κατανόηση για το σπλάχνο της: «Ε, ξέρετε τώρα πώς είναι τα παιδιά...». Και το τελευταίο που ξέχασα να σας πω: το παιδί για το οποίο έγινε όλη η φασαρία είναι 27 ετών. Ζωή να ’χει. Ελπίζω μόνο να μην κάνει τίποτε σχέδια για γάμο, οικογένεια και τα συναφή – είναι πολύ μικρός ακόμη για τέτοια.

Τέλος, για να κλείσω την εξιστόρηση με μια θετική νότα, όπως το συνηθίζω, να επισημάνω ότι τουλάχιστον ο άνεργος νέος της ιστορίας μας δεν χαραμίζει τον χρόνο του στα καφενεία. Προτιμά τις εκδρομές, που οπωσδήποτε έχουν ευεργετική επίδραση στον οργανισμό, καθώς η αλλαγή παραστάσεων πάντα ανανεώνει τη σκέψη και ελαφραίνει την ψυχή. Επίσης –και ας μην το υποτιμάμε καθόλου αυτό, παρακαλώ– πηγαίνοντας εκδρομές, το παιδί αξιοποιεί το προσόν του (επαγγελματικό δίπλωμα γ΄ κατηγορίας), βελτιώνει τη δεξιότητά του στην οδήγηση και έτσι ενισχύει τις πιθανότητές του για επαγγελματική αποκατάσταση.

Δεν τα έβγαλα από τον νου μου αυτά παραπάνω, ούτε καν τα εμπλούτισα με λεπτομέρειες που επινόησα για να «βοηθήσω» την αλήθεια να προβάλει ευκολότερα. Τα μετέφερα όπως ακριβώς μου τα είπε ο άνθρωπος που τα έζησε. Εκρινα ότι άξιζε τον κόπο, γιατί το περιστατικό φωτίζει την αθέατη πλευρά του «brain drain» που τόσο μας απασχολεί. Ξέρουμε ποιοι φεύγουν από την Ελλάδα: οι καλύτεροι, οι πιο τολμηροί και δημιουργικοί. Οχι ότι όσοι μένουν πίσω είναι σαν το καλόπαιδο της ιστορίας – θα ήταν πολύ άδικο να το ισχυριστούμε. Ομως, μια κοινωνία της οποίας οι άριστοι την κοπανάνε («από μακριά και αγαπημένοι») στερείται εκείνη την κρίσιμη μάζα των ικανών και τολμηρών ανθρώπων που φτιάχνουν το μέλλον. Αυτός είναι ένας από τους κυριότερους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να απαλλαγούμε οριστικά από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Διότι κάτω από την επιφάνεια της συμμόρφωσης με τους κανόνες και τους όρους της Ευρώπης, ο ΣΥΡΙΖΑ με τις πολιτικές του στο εσωτερικό δημιουργεί τις βάσεις για μια κοινωνία στην οποία θα κυριαρχεί ο τύπος του άχρηστου, αυτός που κάποτε τον φορτωνόταν το Δημόσιο. (Θυμίζω το αποδιδόμενο στον Γεώργιο Σουφλιά ιδιόχειρο σημείωμα, που κατά τον θρύλο συνόδευε το αίτημα για διορισμό ψηφοφόρου του στο Δημόσιο: «Δεν κάνει για τίποτε, βολέψτε τον κάπου»...)

Αυτοί είναι, ας πούμε, οι «Ινδιάνοι», οι απαραίτητοι για να έχει ρεύμα ο Τσαβισμός, που ως γνωστόν είναι η μόνη ελπίδα για τον σοσιαλισμό. Είναι παράδοξο, βέβαια, ότι ο σύγχρονος δρόμος για τον σοσιαλισμό πρέπει να περνάει από την υπανάπτυξη και την καθυστέρηση, αλλά αυτός είναι ο σοσιαλισμός: μια ξεπερασμένη θρησκεία, όπως το Ισλάμ και οι υπόλοιπες... 

Έντυπη

Το Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο και το πατριωτόμετρο

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ

Σ​​τα λίγα δευτερόλεπτα που παραχωρεί η γενναιόδωρη κάμερα στον «απλό πολίτη», να πει τη γνώμη του για τα τρέχοντα ή τα «μεγάλα», δεν περιμένει κανείς ν’ ακούσει μια βαθιά ανάγνωση των πραγμάτων, που να πιστοποιεί ικανοποιητική εποπτεία τους. Λόγια συναισθηματικής τάξης περιμένει ν’ ακούσει ο τηλεθεατής – κι αυτά ακούει, θυμωμένα συνήθως και παραπονεμένα. Ξέρει άλλωστε πως οι απόψεις των «ανωνύμων» που θα φτάσουν μέχρι τ’ αυτιά του εξαρτώνται απολύτως από το πού έχει σταθμεύσει προσωρινά το τηλεχειριστήριό του, σε ποιον δίαυλο.

Στα ιδιωτικά κανάλια οι απαντήσεις που δίνουν οι άνθρωποι –στη λαϊκή, στην Ερμού, στην ουρά δημόσιων υπηρεσιών– κυμαίνονται μονίμως ανάμεσα στο «χάλια» και το «μαύρα χάλια». Σποραδικά, η αφανής πλην ολοφάνερη κρησάρα του σταθμού αφήνει να ξεφύγει κάτι διαφορετικό, για να ’χουμε να λέμε ότι μονάχη έγνοια μας είναι ο πλουραλισμός και η αντικειμενικότητα· η ίδια κρησάρα, άλλωστε, αποφασίζει και ποιες ακριβώς από τις αναφορές των ξένων Μέσων στη χώρα μας θα αναπαραχθούν στεντορείως, ποιες παράγραφοί τους θα αποσπαστούν βίαια από τα συμφραζόμενά τους για να υπηρετήσουν το σενάριό μας και ποιες θα αποσιωπηθούν.

Στα κρατικά κανάλια προτιμούνται –ή επιλέγονται– οι αισιόδοξες απαντήσεις, αυτές που βλέπουν φως στο βάθος του τούνελ, κίνηση στην αγορά, μείωση της ανεργίας κτλ. Στην τηλεοπτική αναπαράσταση της πραγματικότητας, κάθε καταγραφέας-προβολέας διαλέγει μια μικρή σφήνα του κόσμου, την πιο βολική γι’ αυτόν, και την παρουσιάζει ανενδοίαστα σαν να πρόκειται για τον πλήρη κόσμο.

Η «σφαιρική ενημέρωση» είναι ένας επιπλέον αστικός μύθος, η δε «πλήρης και ανεξάρτητη ενημέρωση» το παρατσούκλι της προπαγάνδας. Πρέπει ν’ ακούσεις και να διαβάσεις όσο το δυνατόν περισσότερους πομπούς πληροφοριών για να καθαρίσει κάπως η εικόνα στο κεφάλι σου. Για να καταλάβω τι ένιωθαν και τι σκέφτονταν όσοι συγκεντρώθηκαν την Κυριακή στο Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθούν κατά της συμφωνίας των Πρεσπών προσπάθησα ν’ ακούσω στους σταθμούς και να διαβάσω στις εφημερίδες όσο το δυνατόν περισσότερες αυθόρμητες απαντήσεις τους. Ξαναλέω, δεν περίμενα ν’ ακούσω βαθυστόχαστες εξηγήσεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά λίγες λέξεις που ν’ ακουμπούν στα πράγματα και να μην αποκαλύπτουν βαθύτατη έλλειψη ιστορικής γνώσης, φόβους χωρίς κανένα έρεισμα και κάκιστη σχέση ακόμα και με την τρέχουσα ειδησεογραφία. Δηλαδή, ό,τι χαρακτηρίζει και πολλές απόψεις εκπροσώπων μας στη Βουλή.

Θα υπήρχαν σίγουρα ανάμεσα στο πλήθος και άνθρωποι που ξανάνοιξαν κάποιο βιβλίο Ιστορίας μετά το πέρας των γυμνασιακών τους σπουδών. Θα υπήρχαν και αρκετοί που, ακούγοντας τον κεντρικό ομιλητή, τον Ελληνοαμερικανό πολιτικό Κρις Σπύρου, θα θυμήθηκαν ενοχλημένοι ή προσβεβλημένοι ότι ο ίδιος αυτός εθνικιστής είχε καταγγείλει σαν προδότη της Μακεδονίας και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά και την κ. Ντόρα Μπακογιάννη. Κι άλλοι που θ’ ανατρίχιαζαν στη σκέψη ότι διαδηλώνουν από κοινού με τους πρωταθλητές της ελληνοκαπηλίας, τους νεοναζιστές χρυσαυγίτες, τους ακροδεξιούς εν γένει, που έδρασαν στον Αγνωστο κι ύστερα η θρασυδειλία τους ανακάλυψε προβοκάτορες, και μάλιστα αφρικανικής προελεύσεως, καίτοι γεννημένους στη Νάουσα.

Τη φωνή τέτοιων ανθρώπων, την απάντησή τους στο δημοσιογραφικό ερώτημα «γιατί πήγαν στο Σύνταγμα», δεν έτυχε να την ακούσω. Ακόμα κι αν διατυπώθηκε, την πήρε ο θόρυβος. Ο θόρυβος του συνθήματος που κυριάρχησε και σε αυτήν τη συγκέντρωση: «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική». Η ελλαδική Μακεδονία είναι σίγουρα ελληνική. Και για να γίνει ελληνική, για να επικρατήσει μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους το μειοψηφικό έως τότε ελληνικό στοιχείο, χρειάστηκε να γίνουν πολλά, που δεν είναι όλα τους τόσο αγαθά και ενάρετα όσο τα σχηματίζει αναδρομικά η εξιδανικευτική παρουσίασή τους. Πλην της δικής μας Μακεδονίας, όμως, υπάρχουν και τα μη ελλαδικά και μη ελληνικά μακεδονικά εδάφη της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έτσι όπως η ίδια η –νικήτρια– Ελλάδα τα αποδέχτηκε με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, το 1913: το 39% σερβικό, το 9,5% βουλγαρικό και το 0,5% αλβανικό. Ελλαδικό είναι το 51%.

Τα γράφουν και τα βιβλία αυτά. Τα δικά μας, τα επίσημα. Oχι τα βουλγάρικα ή τα «γυφτοσκοπιανά». Αλλα βιβλία, που δεν κρύβονται και δεν κρύβουν, γράφουν ότι πρώτοι οι Ελληνες διπλωμάτες και πολιτικοί μίλησαν περί μακεδονικού λαού και περί συγκρούσεως «μεταξύ ελληνιζόντων Μακεδόνων και βουλγαριζόντων Μακεδόνων», θέλοντας να αντιτεθούν και με αυτόν τον τρόπο στον βουλγαρικό εθνικισμό, αλλά και στον σλαβικό. Αναφέρουν ακόμα ότι πριν ο Στράτης Μυριβήλης μιλήσει στη «Ζωή εν τάφω» για «Μακεντόν ορτοντόξ», ο ίδιος ο Παύλος Μελάς έγραψε το 1904 στη σύζυγό του, τη Ναταλία Μελά, από κάποιο σλαβόφωνο χωριό της Μακεδονίας: «Δεν εννοήσαμεν αν η γλώσσα ήτον η μακεδονική ή η ελληνική». Ή ότι η Πηνελόπη Δέλτα στα «Μυστικά του βάλτου» (το ευαγγέλιό μας υποτίθεται, μαζί με τα «Απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη) λέει τα εξής για την τουρκοκρατούμενη Μακεδονία: «Ηταν ένα κράμα όλων των βαλκανικών εθνικοτήτων τότε η Μακεδονία. Eλληνες, Βούλγαροι, Ρουμούνοι, Σέρβοι, Αλβανοί, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, ζούσαν φύρδην μίγδην κάτω από το βαρύ ζυγό των Τούρκων. Η γλώσσα τους ήταν η ίδια, μακεδονίτικη, ένα κράμα και αυτή από σλαβικά κι ελληνικά, ανακατωμένα με λέξεις τούρκικες. Εθνική συνείδηση είχαν μακεδονική μονάχα».

Αυτοί δεν αυτολογοκρίθηκαν (πλην του Μυριβήλη, που, πολύ αργότερα, απάλειψε τις «αντεθνικές» αναφορές), ούτε λογόκριναν την Ιστορία. Αντίθετα, εμείς σήμερα διαδηλώνουμε ότι «μας κλέβουν την Ιστορία, μας κλέβουν το όνομα, την ταυτότητα, τη Θεσσαλονίκη» – τέτοιες απαντήσεις έδιναν οι ερωτώμενοι. Παρότι εμείς, και μάλιστα σε καιρό ειρήνης, υποχρεώνουμε τους γείτονες της ΠΓΔΜ ν’ αλλάξουν το όνομα της χώρας τους, να δηλώσουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με τον Μεγαλέξανδρο, όπως τους έτρωγε το μυαλό ο μεγαλομανής Νίκολα Γκρούεφσκι, να συνομολογήσουν ότι η γλώσσα τους είναι σλαβική, να εγκαταλείψουν το αστέρι της Βεργίνας.

Με το πατριωτόμετρο που κρατούν σήμερα στα χέρια τους όσοι σωβινιστές-αλυτρωτιστές καλούν μεν σαν μάρτυρα την Ιστορία, φροντίζουν όμως να σκίσουν πρώτα τις σελίδες της που δεν ευνοούν ιδιαίτερα το σενάριό τους, και ο Παύλος Μελάς ακόμα θα αποδεικνυόταν μειωμένης πατριωτικότητας, αφού αποδεχόταν αναγκαστικά αυτό που άκουγαν τα αυτιά του, «την μακεδονικήν» (ενώ εμείς σήμερα κάνουμε πως δεν ακούμε τα «ντόπια» ή «ντόπικα»). Και ο (αρχικός) Μυριβήλης, βέβαια, εθνικός μειοδότης θα έβγαινε στο μέτρημα. Και σίγουρα ο σλαβόφωνος καπετάν Κώττας. Και όλοι οι μακεδονομάχοι, που απηύθυναν τις προκηρύξεις τους στους «μπράτε Μακεντόντση»: «Προκλαμάτσια να Ελληνομακεντόνσκη Κομιτέτ οτ’ Ατηνα ζα νάσητε μπράτε Μακεντόντση». Δηλαδή: «Προκήρυξις Ελληνομακεδονικού Κομιτάτου προς τους αδελφούς Μακεδόνας».

Γκαζμέντ Καπλάνι: «Οι Έλληνες και οι Αλβανοί είναι πρώτα ξαδέρφια...

 που τους έμαθαν να μη χωνεύονται μεταξύ τους» Με αφορμή την επανέκδοση του βιβλίου του «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων», ο γνωστός Αλβανός συγγραφέας που πλέον ζει στην Αμερική αφηγείται τη ζωή του στην Ελλάδα και την επί 25 ετών άκαρπη αναζήτηση υπηκοότητας Πηγή: www.lifo.gr
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ