Να πω για τη Γαλλία.

Να πω για τη Γαλλία.

Η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Πρώτα πρώτα αυτή. Σεβασμός.

Απεριόριστη; Όχι.

Απεριόριστος είναι ο αγώνας γι’ αυτή.

Η ελευθερία έχει όρια. Τα ξέρουμε.

Τα όρια της ελευθερίας του άλλου.

Αλλιώς είναι ελευθεριότητα , θράσος, ισοπέδωση, αναρχία, ζούγκλα.

Στα πλαίσια αυτά το καλάσνικοφ είναι φυσική εξέλιξη.

Προκαλώ,  εξευτελίζω,  γελοιοποιώ δηλαδή, τεντώνω το σχοινί και περιμένω ο άλλος να «σπάσει» πρώτος.

Να πέσει στα γόνατα και να παραδοθεί.

Αυτό είναι η σάτιρα , αγαπητοί Γάλλοι και λοιποί;

Κάποιος ευφυώς το πρότεινε : αν αντί για τον Μωάμεθ ήταν η Αγία Τριάδα σε «περίεργο» σύμπλεγμα , πόσοι απ’ τους διαδηλώνοντες θα το άντεχαν;

Ας βάλει ο καθένας ό,τι θεωρεί ιερότερο κι ας κάνει ένα τεστ δυσανεξίας.

Θα μου πείτε , εδώ έχουμε δολοφονίες.

Συμφωνώ. Αλλά όταν ανοίγει ο κήπος του κακού, κανείς δεν ξέρει τι μπουμπούκια θ’ ανθίσουν.

Κι ας αφήσουν οι φίλοι μας οι Γάλλοι και οι άλλοι πρόθυμοι την υποκρισία.

Η απαγόρευση της μαντίλας πριν λίγα χρόνια στη Γαλλία ήταν στα πλαίσια της ελευθερίας έκφρασης;

Το αποικιακό τους καθεστώς, όπου γης, ήταν σταυροφορία ελευθερίας ή μήπως διέδιδαν το Διαφωτισμό;

Αίσθησή μου είναι ότι οι Γάλλοι βρίσκονται σε κρίση ταυτότητας.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση ταυτότητας.

Τα ευρωπαϊκά έθνη πρέπει να επανατοποθετηθούν στην ιστορία.

Πρώτα , βέβαια, η αυτοκριτική, η εθνική αυτογνωσία.

Με θάρρος και διάθεση να φωτιστεί η αλήθεια.

Αλλιώς , ένα αμάξι με σπασμένα φρένα κι ο οδηγός σαστισμένος.

Πού θα βγάλει; Είναι βέβαιο.

Υ.Γ.        Να μην ξεχάσω να δω την εκστρατεία της Ε.Ε. κατά του   bullying.