ΠΕΡΙ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΕΚΔΡΟΜΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ

Η άποψη διατυπώνεται περίπου ως εξής: οι εκδρομές των σχολείων στο εξωτερικό πρέπει να περιοριστούν ή και να σταματήσουν διότι χωρίζουν τους μαθητές σε 2 κατηγορίες, τους προνομιούχους και μη. Ως αποτέλεσμα δημιουργούνται ψυχολογικά συμπλέγματα  όπως αισθήματα μειονεξίας, περιθωριοποίησης, υποτίμησης.

Απαντώ : κατ’ αρχάς, κατανοητές οι αντιδράσεις κι έχουν τη συμπάθειά μου. Ειλικρινά, με στενοχωρεί  το γεγονός ότι μια οικογένεια δυσκολεύεται ή αδυνατεί να υποστηρίξει οικονομικά τη συμμετοχή του παιδιού της σε  μια τόσο σημαντική εκδήλωση του σχολείου. Προέρχομαι από τέτοια οικογένεια και δεν ξεχνώ.

Όμως.Ο ρόλος του σχολείου δεν εξαντλείται αυστηρά στις ώρες διδασκαλίας. Κάθε δραστηριότητα, οποιασδήποτε φύσεως και χαρακτήρα,  έχει παιδαγωγική αξία για τους μαθητές (ακόμη, και για τους καθηγητές). Οι εκπαιδευτικές εκδρομές , και οι μη εκπαιδευτικές, είναι μοναδική ευκαιρία οι μαθητές , έξω απ’ το αυστηρό πλαίσιο του μαθήματος να αφομοιώσουν εμπειρίες και παραστάσεις με πολύ πιο ευχερή τρόπο. Να έρθουν πιο κοντά με τους καθηγητές τους ως άνθρωπος με άνθρωπο πια. Να συνάψουν σχέσεις. Να κοινωνικοποιηθούν. Να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με την εμπειρία που μόνο θεωρητικά γνωρίζουν. Να μάθουν, να οργανώσουν και να οργανωθούν. Να αισθανθούν ευθύνη. Να εκφράσουν ευχαριστώ στους γονείς τους που τους πρόσφεραν την ευκαιρία σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Να θυμούνται σπουδαία πράγματα και να είναι  υπερήφανοι : «πήγα κι εγώ», «ήμουνα κι εγώ εκεί».

Ειδικά οι εκδρομές εξωτερικού παρέχουν μια σπάνια ευκαιρία στα παιδιά να γνωρίσουν τους ανθρώπους , τη ζωή , τον πολιτισμό , τα επιτεύγματα των συμπολιτών μας Ευρωπαίων. Να βγουν απ’ τα σύνορα, να δουν πώς ζει ο άλλος κόσμος, να ανεβάσουν τον πήχυ, να δουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη, να νιώσουν πολίτες του κόσμου, του πολιτισμένου κόσμου. Σπουδαία ευκαιρία και για πολλά παιδιά μοναδική. Είναι δύσκολο έως αδύνατο τα μέλη μιας οικογένειας να ταξιδέψουν μαζί στις παρούσες συνθήκες. Είναι σαφώς πιο εύκολο να γίνει για ένα μέλος της και μάλιστα όταν το οικονομικό της μέρος είναι γνωστό απ’ την αρχή της σχολικής χρονιάς. Και με δυνατότητα σταδιακής αποπληρωμής.

Οι οικονομικές ανισότητες είναι μέσα στη ζωή και οφείλουμε να παλεύουμε ατομικά και συλλογικά για να τις εξομαλύνουμε.

Θα στερηθούν οι γονείς; Να στερηθούν.

Τη δική τους εκδρομή; Τη δική τους εκδρομή.

Δε θα μπορέσουν κάποια παιδιά ν’ ακολουθήσουν. Δεν πειράζει. Θα τους δοθεί άλλη ευκαιρία. Είναι αυτό επαρκής λόγος για να πούμε όχι σε όλους; Θέλουμε την ισοπέδωση προς τα κάτω; Τη δική μας προσωρινή αδυναμία θέλουμε να την επιβάλουμε και στους άλλους. Ψόφησε η δική μας κατσίκα; Να ψοφήσει κι η κατσίκα του γείτονα.

Να κλειστούμε τότε στο σχολείο και να περιοριστούμε στα τυπικά. Να κλείσουμε και τα σύνορα και να βράσουμε στο ζουμί μας. Να γυρίσουμε  στις παλιές «καλές και αγνές» εποχές. Που τα παιδιά μάθαιναν «γράμματα», όχι όπως σήμερα. Που ο καθηγητής κι ο δάσκαλος δέρνανε που και που αλλά τα παιδιά μάθαιναν να σέβονται. Στο παλιό καλό σχολείο, δηλαδή, απ’ το οποίο αποφοίτησαν οι φωστήρες που έφτασαν την  Ελλάδα σ’ αυτό το χάλι.

Η εφηβεία όμως με τις ανεπανάληπτες εμπειρίες της δε θα επαναληφθεί. Στους νέους οφείλουμε να δίνουμε αισιόδοξη προοπτική, να τους ανοίγουμε τα φτερά και όχι να τους καταπλακώνουμε με τη μιζέρια ενός κόσμου για τον οποίον είναι οι μόνοι που δεν ευθύνονται.

Η πρότασή μου λοιπόν είναι όχι μόνο να περιοριστούν αλλά να γίνουν υποχρεωτικές οι εκδρομές εξωτερικού. Να γενικευθούν τα προγράμματα ανταλλαγής μαθητών με άλλα ευρωπαϊκά σχολεία. Η πολιτεία να επιδοτεί μια ετήσια πολυήμερη εκπαιδευτική εκδρομή για την γ΄ γυμνασίου και μια για το λύκειο αντί να υποκρίνεται πως θλίβεται τάαχα για το δράμα των παιδιών που δε συμμετέχουν, νίπτοντας τας χείρας της και  πετώντας για άλλη μια φορά το μπαλάκι στους καθηγητές και στους γονείς. Ας φροντίσει να θεσπίσει διαφανείς , απλές και όχι πολύπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες που να διασφαλίζουν επιτυχία και αποτελεσματικότητα στο εγχείρημα.

Η Ευρώπη είναι το σπίτι μας.

Ας γνωριστούμε τα μέλη μεταξύ μας κι ας μην υψώνουμε τείχη.

ΥΓ1 : δεν αγνοώ τις παρατυπίες και τις συμφωνίες κάτω απ’ το τραπέζι μεταξύ (ορισμένων) καθηγητών και (ορισμένων) ταξιδιωτικών γραφείων με αμοιβαίο όφελος. Αν το πλαίσιο είναι καλά οργανωμένο και ελέγξιμο, τα φαινόμενα αυτά θα περιοριστούν.

ΥΓ2 : το παιδί του πλούσιου θα έχει πολλές ευκαιρίες να δει και να ξαναδεί την Ευρώπη. Το παιδί του φτωχού έχει αυτή τη μια ευκαιρία του σχολείου. Και αυτή τη μία του την κόβουν. Και του την κόβουν στο όνομα της φτώχειας του.

ΥΓ3:  στα περί «μπορντέλων»  του υφυπουργού παιδείας Ζουράρη απαντώ: δεν υπάρχει χυδαία γλώσσα, υπάρχουν χυδαίοι άνθρωποι.

Κι όχι τίποτε άλλο, στεγαζόμαστε και στον ίδιο εκδοτικό οίκο. Shame.

ΥΓ4 : τα ταξίδια στο εξωτερικό ξεκίνησαν μετά την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ, όταν τα αεροπορικά ταξίδια έγιναν φθηνότερα ίσως κι από ένα αντίστοιχο ταξίδι στην Ελλάδα (κάτι που παραβλέπουν οι οπαδοί της δραχμής). Στην Ελλάδα όμως περισσεύουν οι ακραίες λογικές: ή χρεωνόμαστε ως το λαιμό με διακοποδάνεια ή κλείνουμε τα πόρτες και ψοφάμε στη μιζέρια.

Π.Κ.

 6/1/2018

Μενουμευρωπαίος.